andaime

Contaba XavierNavaza o outro día nun artigo dos tempos da transición, lembrando dunha sondaxe realizada trinta anos atrás. En que criterio confiaban os veciños para guiar o voto nas eleccións xerais? Tal que así:
-O que dixera o crego: 10,2%
-O que dixera o alcalde: 9,58%
-O que dixera o mestre: 8,63%
-O que dixera o médico: 3,08%

Menos de medio milleiro de concelleiros de ANV poderán sentar durante os próximos catro anos nos plenos dos concellos vascos. Son poucos aínda para unha formación herdeira da esquerda abertzale que desta volta explicitamente recolleu nos seus estatutos a necesidade da aposta pola vía política fronte á violencia.

Probablemente o contorno no que se moven necesitaba acumular poder para que os defensores desa aposta estritamente política puidesen gañar autoridade fronte aos desnortados das pistolas. O acoso a ANV haberá de darlle folgo aos paifocos da ETA e restarlles poder aos máis sensatos dos que falabamos o outro día.

Ese pequeno caos urbanístico tamén chamado “perla das mariñas” terá unha nova oportunidade para virar rumbo despois de décadas de desfeita. Moncho, impagábel showman político a quen os sadenses lle concederon voto durante anos, terá que tirar da manga algunha outra trastada se quere recuncar. Lembrai que en 2004 aproveitou a volta ao sillón vía moción de censura para dobrar o soldo do alcalde, é dicir: el mesmo. Logo de tres anos cobrando 60 mil euros estaba disposto a ceder alcaldía a ASU para tocar poder.

E con todo, David Brandariz, o único edil da ASU, fíxolle un favor apartándoo destas tentacións, despois de trinta anos en política tempo lle será dun descanso.

Pero pra favores da ASU, o que lle fixeron ao PPdeG. Tanto que viña teimando a dirección popular en “renovacións” presuntas e en que “goberne a lista máis votada” e resulta que a táctica Cochón era cederlle a alcaldía ao único edil desta formación e xuntar á vez votos co escindido Moncho… No horizonte futuro, quen sabe, a volta do avó pródigo ao curro populare. Mal estratexia.

Pra que a tal renovación triunfe o PpdeG ten que apandar coa solta destes lastres.

Fracaso da parte sensata da esquerda abertzale, desorientación interesada desde o goberno vasco, un goberno español acobardado pola presión política e mediática da dereita, un PP que non só non fixo nada para axudar ao proceso de paz senón que se adicou a boicotealo activamente poñéndolle todas as cancelas ao proceso e pedras no camiño como puido… Estupenda análise de Javier Ortiz, que reparte paus para todos ao fío do cesamento de fogo da ETA. Cando hai un ano lle roubei un anaco do seu tempo de visita por Galiza, reafirmeime en que é unha das persoas que probablemente teñen máis claras as espesuras do conflito vasco.

(NOTA: moi exemplificante a portada do AVUI este martes)

Fronte á incapacidade para pactar con ninguén, preclaras mentes do PP xa deron coa solución: cambiar a lei para que non poida haber pactos. Por vontade popular. Se xa a abstención é grande, parece que hai quen quere facer o posíbel por aumentala.

“Os votantes da opción B, votárona sabendo que os seus votos servirían para darlle a alcaldía á opción C que eles non votaron?”, pregúntase. Fraca intelixencia lle atribúen aos electores. Pois señor Palmou, déase unha volta polo país e pregunte.

Despois de anos de inxustas matemáticas municipais, un refacho de cambio entra polas chantadas.

Algúns apuntes rápidos logo destas municipais:

A espiña viguesa houbo de atragoárselle a Caballero. Non sería a miña opción desexábel para os vigueses, pero que Corina gañase a maioría non tería deixado de ser un castigo entendíbel dos vigueses ao reprochábel espectáculo de regalar unha alcaldía durante tres anos para esperar por un candidato.

Mágoa que o PG ou Corcoba non gañasen algún asento e lle puxesen un toque colorista, tipo charanga ou Los Brincos. Se fosen xuntos a suma poñíaos no gume dun representante.

Por outra parte, parece demostrado que o PG equivocouse arramplando cunha marca coa que non demostrou coherencia nos discursos e na práctica. Cando se produza o debate antes das próximas autonómicas, será Terra Galega quen leve a iniciativa, despois de facer unha campaña máis pragmática e congruente co que son, por moito que o que sexan non se pareza aínda ao que digan ser.

Os pontevedreses xogaron con lume e pareceron estar dispostos a meter o raposo entre as pitas. Telmo entrou en precampaña tipo kamikaze a vender motos e seica as debeu vender bastante ben. Cousa de inxustas matemáticas municipais: as urnas quítanlle representantes a quen demostrara ter un proxecto de cidade para Pontevedra.

Os ourensáns déronlle as costas ao Hostal Poly. Ourense vive agora o que Lugo viviu ai oito anos. A erosión dunha saca popular que comeza pola capital provincial e que ten moito que ver con renovacións internas pendentes de facer.

E falando de Lugo, o PSdeG subestimou o tirón de Xaquín García Díez, o último alcalde co que o PP gozara de maioría absoluta na cidade. A Díez apartárao o Big Brother lugués e a patada resolvérase coa perda da maioría. Agora, os populares lugueses recompoñen pezas.

Voto a bríos!

E haberá que recoñecer que o Partido Galeguista lle está dando moita vidiña á campaña destas municipais.

Da apertura mitineira con Jeanette, Tony Ronald e outros clásicos fóra de tempo, para presentarlle aos coruñeses a alternativa a outro clásico da canfurnada herculina. Simpáticos exabruptos e frases para a lembranza, innovacións lingüísticas e insospeitadas e exóticas delegacións…

e mesmo sorpresa no coruñés Pazo da Ópera para a fin de festa.

Escoito da estrañeza dun xornalista porque o presidente do PP, Mariano Rajoy, interveña nun acto da candidata do seu partido en Castela A Mancha e esqueza mencionar sequera unha soa vez a apadriñada… Á fin, o exercicio crispador e acelerado por meter o pé na Moncloa aínda lles vai facer rachar a saca das municipais. Non sei como interpretarán por aquelas terras castelás.

No que lle toca a Galiza, as apocalípticas admonicións de Luís Herrero, os delirios rancorosos de Jaime Mayor Oreja, as arrogantes advertencias de José María Aznar, os desnortados discursos de Carlos Iturgaiz… Non acerta o PPdeG nos convidados aos seus actos de campaña. A inercia do fraguismo e o aznarismo chimpouno fóra do do poder. Agora e do aznarismo en particular, traen algunhas das peores mostras a distorsionar a campaña galega. Mal os vexo. As primarias de Rajoy pódenlle escarallar as primarias de Feijoo.

“Lémbrolles que poden interpelarse, isto é un debate”. Ao convite da condutora do programa, Ana Rodríguez, non foron especialmente receptivos os tres líderes que este luns se xuntaron diante das cámaras da Galega.

Iniciaron o evento cada un no seu planeta particular, respondendo ás propostas da xornalista, case coma se non houbese interlocutor ningún de formacións políticas rivais no estudio. O mellor exemplo, o alcalde lugués despois das primeiras intervencións de Quintana e Feijoo, que explicitamente criticaron a ausencia de Emilio Pérez Touriño. Abriu fogo Orozco sen sequera responder á provocación, coma se escoitara aos que lle precederon, e non foi até varias preguntas despois cando tocou o tema. Iso si,

todos coa lección aprendida, con discursos ben repasados e unhas claves moi definidas que foron debullando ao longo do debate.

Núñez Feijoo foi menos incisivo que outras veces, e mesmo renunciou a algúns cartuchos evidentes que a actualidade recente lle servira fronte a Quintana e Orozco. A bo seguro non fixo mal, a nivel de imaxe, con estar alí xa tiña moito gañado sobre o gran ausente. En 2005 xa amosara o seu completo dominio do formato televisivo, chegando aos debates con todas as pezas ben encaixadas e desafiando con mestría os rivais. Anxo Quintana era o que máis cómodo parecía encontrarse, como el afirmou durante o debate, é o único que sempre acudiu, e iso axuda. Manexou o ritmo con habilidade, volvendo unha e outra vez sobre as súas chaves de campaña de xeito ameno e preciso. Orozco aprobou con nota un combate para o que saía en desvantaxe, aínda que esa nota teña que ser a máis baixa da tarde. Desenvolveuse mellor no primeiro treito do encontro, interpretando con soltura o seu guión, aínda que coma era de esperar o seu rol apareceu máis desdebuxado xusto nos momentos onde o debate chegaba ás temperaturas máis altas, de xeito inevitábel, cando se tocaban puntos de enfrontamento fundamentais sobre o modelo de país. Aí os socialistas terían gañado moito se cando menos tivesen apostado outra vez polo seu secretario de Organización, Ricardo Varela.

O certo, e máis logo de ver os datos de audiencia, é que os cidadáns gañaron, e dos que debatían tamén todos gañaron un pouco. Se cadra, só perderon os que non estaban.

Neste país, evitar asistir a un debate é signo de varias cousas, e ningunha boa. A primeira evidencia: debilidade. E entre as seguintes, as peores son se cadra a sospeita de que se estea apostando polo ocultamento e a obstrución ao diálogo entre forzas políticas.

A herdanza de Fraga creou esa percepción social.

Unha das características definitorias do fraguismo era esa teimuda negación ao debate cos líderes do resto de formacións políticas. Era un exemplo moi evidente e perceptible. Refugaba o debate o que sentía que o libre intercambio de ideas cos rivais podía facerlle perder espazo. Ou refugaba tamén o debate quen porfiaba en blindarse dunha presunta aureola de intocábel e construía un trono imaxinario por riba de todos os demais.

En democracia, ostentar a presidencia dun país pode, debe, ter algunhas prebendas institucionais, pero non a de permitírselle a un presidente ese desprezo polo debate. A piques de chegarmos ao ecuador da lexislatura e cunhas eleccións municipais á porta era un momento axeitado para que o presidente, da cor que fose, concedese un anaco do seu tempo para baixar á area do debate.

Pola base do socialismo sempre criticaron con dureza a ausencia de Manuel Fraga dos debates. Tamén pola base, agora hai quen non entende por que Emilio Pérez Touriño evita o debate con Quintana e Feijoo. Touriño xa lidou con soltura e con éxito fronte a Núñez Feijoo no Parlamento, choques apenas difundidos en pequenas pílulas telexornálicas. A condición de presidente da Xunta, ofrécelle a Touriño de por si unha vantaxe aproveitábel fronte aos seus interlocutores. Erra en apuntarse ás prácticas fuxidías de Fraga.

Acción Nacionalista Vasca, ANV, acaba de recordar, unha vez máis, que nos seus estatutos condena explicitamente a violencia.

Paradoxalmente, nesta altura do despropósito que o PP axita e o PSOE renuncia a combater, seica xa non importa ese detalle vital. “Miren para aquí”, di o PP, “ANV é Batasuna”. Se tal estremo fose completamente certo, logo será á fin que Batasuna deu o paso e subliñou fronte á ETA que a violencia debe rematar para darlle paso unicamente á política.

Pero seica xa non importa, nos cenáculos madrileños xa xulgaron e sentenciaron. As concesións que o propio Arnaldo Otegi foi deixando no seu discurso nos últimos tempos, no canto de vérense coma o vaso medio cheo, como ingredientes para a paz, son sistematicamente desacreditados, o vaso medio baleiro.

Neste momento preciso, quen fai máis por afortalar a ETA é quen lle pon cancelas á evolución e a consolidación das alternativas políticas da esfera abertzale.

Así de primeiras, quédome cunhas cantas ideas:
-A altísima participación, un 85%!
-E os programas? Le Monde propuxo durante a primeira volta unha ferramenta que preguntaba sobre os programas e á fin do cuestionario dicíache “de que pé coxeas”. Por certo, a min saíronme tres: Ségolène Royal, José Bové e Marie-George Buffet.
-A dureza do discurso de Sarkozy, con ideas prestadas da estrema dereita. Serviulle para apañar cota abondo na saca de Jean Marie Le Pen. En Libération falaban da “OPA” de Sarkozy sobre Le Pen.
-A incapacidade do Partido Socialista francés para apostar pola unidade e centrar esforzos arredor de Royal mesmo nos momentos da precampaña en que as perspectivas parecían mellores para a candidata. O desafío ás xerarquías de Royal durante o proceso de primarias colleitou malos perdedores.
-O efecto Bayrou. Existe ese tal centro? En Le Monde opinan que esta segunda volta amosou unha clara volta á bipolarización, citan unha frase de Jacques Julliard: “O centro en Francia é imaxinario”. E onde non?
-”Os amigos americanos poden contar coa nosa amizade”. En noite de vitoria, era imprescindíbel que o discurso do vencedor incluíse esta específica mensaxe cara a Bush’s House.
-En Libération, Laurent Joffrin repróchalle ao PS a ausencia de reflexión sobre as novas políticas sociais e económicas necesarias neste tempo e a súa insuficiente apertura ás innovacións do altermundialismo. Na verdade, repróchallo á esquerda toda. El é optimista e prognostica que a “outra Francia” buscará compensación nas próximas lexislativas.

Irreverentes e ignotos recantos bloguesféricos cualifican de independentista este blog. Xa que logo, seica vai ser un bo día para mirar un chisco por esta eira e felicitar o partido gañador, o SNP.

Dixo o seu líder, o tal Alex Salmond, despois de coñecer que o seu partido saía vencedor das eleccións, que nunca máis en Escocia un partido vai pensar que ten “o dereito divino a gobernar”. Desas caídas de “divinos” poderes temos emocións recentes por aquí.

Pero en xeral, hai que felicitar un escenario onde políticos e cidadáns manexen con soltura o concepto de independencia con seriedade e argumentacións a favor ou en contra sen estridencias e cripantes anunciadores de apocalipses, tanques nas rúas e outros despropósitos.

Hai tempo que algúns predicadores de apocalipses avisaban contra perversas influencias sobre os cativos a través dos libros de texto. Advertían que os materiais escolares onde se destacaban contidos de carácter local en áreas como a xeografía ou a historia eran escuras ferramentas sementadoras de separatismos nas cabeciñas dos infelices raparigos. Algo desa polémica hai na paradoxal polémica do mandil.

Os receos e sospeitas sobre (more…)

“O seu éxito eleitoral, de facto, baseiase na crença, nada infrequente ainda hoje nas zonas rurais galegas, de que um homem con dinheiro é capaz de facer mais polo progresso da localidade”.

Moi recomendable a reportaxe, asinada por Raimundo Serantes, sobre o alcalde de Ortigueira e os seus negocios (non perdan a foto do muro da vivenda do rexedor, declarado como “tradicional” polo arquitecto municipal). No último número de Novas da Galiza.

E falando de iLusionistas, Don Francisco Vázquez estivo este xoves nos micrófonos da Radio Galega, aínda que por momentos eu dubidei de se era el realmente ou o seu imitador.

Contou entre outras cousas que seica van moitos galegos por Roma, e que se achegan a visitalo, “non preguntan polo embaixador, preguntan polo alcalde”, presumiu o ex rexedor, “cántanme a rianxeira e o lalalá, algunha vez emocionáronme e case me fixeron chorar”, relatou.

“[Pregunta da locutora]: estáse mais cerca do ceo desde o vaticano? [Resposta] Sisisí (…)”

Un chisco ao norte, nos EUA, xa houbera hai tempo exemplo da renuncia a limpeza democrática, coa vitoria de Al Gore nas urnas, paradoxalmente reconvertida en inicio da era Bush junior.

En México, o bloqueo á realización dun reconto que aclarase as dúbidas razoábeis expostas sobre o proceso electoral recente, levou a este estremo a situación. Son lóxicas as sospeitas despois de que se o contorno do gañador oficial, Felipe Calderón, obstaculizou ese reconto que botase luz sobre o proceso, puidera ser porque existía a convicción de que o estreito resultado podería mudar radicalmente. Chama a atención que desde o exterior, a maioría de gobernos se desen tanta presa en recoñecer esa vitoria do candidato conservador.

Explícao mellor o editorial de La Jornada.

“Debe apuntarse, doutra banda, que o colapso da Cámara de Deputados non tería lugar se o ex candidato presidencial panista e o titular do Instituto Federal Electoral (IFE), Luís Carlos Ugalde, aceptasen realizar un reconto dos sufraxios emitidos na elección presidencial: teríase, agora, unha substitución presidencial tersa e institucional. Pero a negativa de ambos personaxes a verificar o resultado electoral fai pensar a moitos que Calderón non gañou nas urnas o triunfo que lle outorgaron o IFE e o Tribunal Electoral do Poder Xudicial”.

Visto no suplemento inaugural de El País, na entrevista de José Precedo ao alcalde de Ortigueira, Antonio Campo, lembren, aquel do vídeo con Pocholo e os billetes de 500 euros:

Pregunta: “O 27 de maio as eleccións municipais xulgarán a súa xestión, incluído o urbanismo. Volverá presentarse?”
Resposta: “Non creo que volva presentarme. A día de hoxe non o vexo. Neste concello hai piscina climatizada, zonas peonís, colexios e un festival folc que é unha referencia en todo o país. En Ortigueira está todo feito“.

Desvío dos debates, confusión de prioridades, encirrando gratis, respondéndose con maldade manifesta, finxidores, teatreiros e artificiais, vendidos ás súas propias inercias… Os políticos non ofrecen nos últimos tempos grandes exemplos de comportamento. Onte tiven a oportunidade de coñecer en Compostela a un labrego do Movemento sen Terra brasileiro e dicíame, sobre a decepción con Lula e a clase política en xeral que “podemos poñer a Xesucristo de presidente” que estará preso das mesmas inercias.

Ao fío, e subliñando as decepcións co escenario político, velaí unha recomenda vista no Apocalipse do Porco:

“Suponse que os políticos son unha xente escollida (entre outras cousas) para chegar a acordos e gobernar, non para andar berrando coma se estiveran rifando nun bar”.

Demoraron a súa comparecencia Touriño e Feijoo este mércores en Monte Pío, e cando ás tres horas xa se lles esperaba ver sair cun Estatuto do trinque e encadernado, sorprenderon cun siperonon, e secadraquensabeimosver.

O máis interesante é que ao tempo que poñen prazo deica xaneiro para termos un texto na mesa, deixan caer que xa acordaron que de non chegarse ao acordo comprométense a excluír o asunto da rifa electoral próxima, a municipal.

Será que o Estatuto non ten que ver logo co asunto municipal? Sobre un tema clave que custou poñer na axenda e insistirlle á xente na súa importancia, agora os partidos están dispostos a chimpalo fóra do debate?

Cando por unha parte insisten en que hai vontade de acordo e que en poucas semanas pode estar listo o documento, e pola outra fan plan para ese agoiro de adiamento… Todo cheira a que o acordo necesario e posible en Galiza vai quedar freado polas cancelas, permisos e selos imprescindíbeis que as direccións partidarias deben poñer en Madrid.

Cóntao ben Fernández Mallo sobre Feijoo: “semella disposto a vender o autogoberno do seu país por unha palmadiña de Acebes no palco do Real Madrid”. E dá pistas o de Solbes sobre os problemas de Touriño.

“Pinchazo no, fue un auténtico reventón, como el de Michael Schumacher cuando hace menos de un mes en Brasil forzó su bólido y apuró una frenada pensando que aún tenía una opción para la gloria en el Campeonato del Mundo de Fórmula 1 frente al español Fernando Alonso”.

Leron isto?

Aidiormio. Hai quen non entendeu nada do que é Nunca Máis, nin do que supuxo no seu momento e do que representa aínda na sociedade galega.

E no fondo, o esforzo en desacreditar a Plataforma non fai máis que evidenciar o poder que Nunca Máis aínda ten. Era un día, outro máis, para a dignidade, e a dignidade non é cousa de cantidade. Non había que estar alí. Falamos da Plataforma que maior número e variedade de colectivos sociais e institucións sumou para unha reivindicación en Galiza. Algún lle retirou o apoio?

E malia todos os esforzos por sacar peito do presi e do vice-presi… Velaí unha enquisa urxente a pé de escola que fai Elianiha.

Acabo de lere na bitácora do deputado socialista Xosé Manuel Lage que rematou a moi comentada campaña radiofónica “A vicepresidencia de Anxo Quintana…”. Desde que a escoitei a primeira vez pareceume un (more…)

“No incidente da A9 entre Miño e Guísamo coincidiron tres circunstancias moi concretas: a celebración do Festival Celta de Ortigueira, masiva afluencia ás praias e a celebración da Feira Medieval de Betanzos”. Malia recoñecer esa situación, Fomento non prevé que no futuro e nas mesmas circunstancias se vaia levantar a peaxe para evitar as retencións de horas e as colas de até 10 km.

Así están as cousas nas autoestradas que o país regalou hai tempo.

Lendo La Opinión, atopo referencia a un vídeo de Xoán Gato, impulsor de Terra Galega, zoupando no BNG. O vídeo é exemplo de como as forzas políticas máis pequechas están aproveitando mellor as novas tecnoloxías. Por certo, Terra Galega ten tamén blog desde hai tempo. Por outra parte, comentar que pouco favor lle fixo á imaxe que desde este partido tentan construír, que Xosé Luís Valcárcel, candidato por Ourense, renunciase a falar en galego na súa intervención.

Agora que está de actualidade que un micropartido improvisado conseguise cota electoral por terras catalás, non estaría de máis que o PP lle botase un ollo en serio ao que se move por terras coruñesas.

Os CORuñeses COn Buenos Argumentos, especulen como se discorre a marca dun partido, están amosando dinamismo na cousa do márketing e de paso, redescubrindo unha descoñecida hiperactividade política da que non dera mostras Fernando Rodríguez Corcoba cando lucía as cores do PP coruñés. E agora que os rebuldeiros mozos e mozas da telefonía desaparecen da escena publicitaria, velaí os mozos Corcoba ameazando o espazo ao que aspiraban os populares no posvazquismo.

En nota de prensa oficial, a Conferencia Episcopal desmentía en días pasados a veracidade da noticia que El País publicaba co seguinte titular: “O Vaticano apoia o proceso de paz logo da mediación do bispo Uriarte. O prelado actúa como interlocutor entre Roma e as partes implicadas”.

Os equilibrios políticos impídenlle seica ao Vaticano un propósito tan louvable como o apoio a un proceso de paz? Por eses mesmos días, o líder do PP, Mariano Rajoy, afirmaba diante da militancia que lle debía pedir a Zapatero que pare “ese proceso”. Evitou engadir “de paz”… Non queda bonito opoñerse á paz, aínda que a paz non estea de moda.

Anxo Quintana fixo foto en días pasados con Artur Mas. En mitin electoral. Ten sentido a sintonía BNG-CiU-PNV en certos actos especificamente pensados para turrar polos intereses comúns do Galeuscat (.pdf). Pero levar esa relación a plena campaña electoral…?

Se as circunstancias desen algún día nun hipotético pacto CiU-PSC, maioritariamente apoiado polos cataláns nas sondaxes e respecto a outras opcións, como xestionaría ese paradoxo o BNG nas autonómicas galegas, convidarían a Mas a apoiar a Quintana fronte ao PSdeG?

Din algúns dos rexedores dos concellos afectados polos asolagamentos destes días que seica a culpa é dos incendios do pasado mes de agosto. Doutra banda, di o alcalde de Ordes que “o feísmo é tanto culpa dos cidadáns como dos que teñen responsabilidades sobre urbanismo”… non vaia ser que alguén pense que el, que leva vinte anos no cargo, pode ser o máximo responsable.

No fondo das dúas argumentacións está a teima en non asumiren responsabilidades.

Acáelles ben nos dous casos o excelente artigo de Xabier Vázquez Pumariño:

“E é que a vila está nun país de nenos que non atenden nin entenden de responsabilidades que finalmente teñen que asumir o conxunto da sociedade”

En todas as manifestacións pode haber quen vai con ánimo de rebentar o acto ou a quen o acto lle rebenta o ánimo e non é capaz de manter os modos. Vén a conto o asunto da recente protesta “sufrida” por Josep Piqué e Ángel Acebes, mediaticamente atribuída a “radicales independentistas”. Xosé Blanco vén de louvar na súa bitácora que Montilla “botou” do partido o responsábel local das Xuventudes Socialistas que seica estaba na tal manifestación. Non consta que o rapaz batera en ninguén, simplemente o delicto que o seu partido lle atribúe semella ser o de “estar” na manifestación. Tampouco consta que lle preguntaran ou investigaran se foi el un dos que ensaiaron algún garapaldo nas costas de Acebes ou Piqué. O seu (presunto) delito é simplemente “estar” nunha concentración de protesta cidadá. A lixeireza co que a executiva socialista aplica un recén inventado código de conducta non cheira a democrático proceder precisamente. Ao fío, paréceme recomendable o artigo de Xosé María Torres Bouza en Vieiros sobre psicoses e histerias.

Simpático artigo sobre o esperpento deputacional lugués escrito na edición de Lemos de La Voz por Francisco Ruiz. Esta mesma semana trouxo outras novidades sobre o desbalde dos cartos dos veciños.

“Sociedade e valores” é o novo nas librarías de Manuel Fraga despois do seu anterior calote literario. De paso que presentaba a obra, o don Manuel tivo recados variados: chamou a “non disolver no botellón os valores da gran sociedade que foi capaz de producir o Quijote”, zoupou contra o proceso de paz, concedeu que o seu canón “aínda dispara, pero pouco”, cualificou de (more…)

Agora que o proceso aparece como á fin claramente irreversíbel, hai quen decide que xa que a paz chegará de todas formas, o mellor é envelenar o ambiente todo o posible.

Velaí María San Gil enlamando os titulares e sacando odiosas comparacións da xuntanza de Patxi López e Arnaldo Otegi.

O abuelete entrañable ese da foto vén de axitar os asentos no Parlamento Europeo, ese foro tradicional e presuntamente tan comedido e sutil nos discursos, defendendo o franquismo e dicindo que (more…)

Ás veces téñome preguntado se valen de algo realmente esas enquisas nas webs, moitas veces con opcións apenas con matices diferentes entre (more…)

Parei a ver a exposición en Fonseca, mentres nos auriculares aínda batían e rebatían no parlamentul dos madriles os señores deputados no debate sobre o estado de talicual.

Pola parte de Riazor xógase un partido interesante para o ano que vén e logo da despedida de don Paco. Entre os que desputan o trofeo estará Fernando Corcoba, en pública rifa co convalecente presidente do PP coruñés, o alcalde ferrolán Juncal. En internet xa abrollou un (more…)

En ignota emisora dun radiodial de alén do Padornelo chégame eco de descoñecidos tertulianos. Na animada conversa e alertando sobre apocalípticos perigos da reescritura da historia que seica impulsan a través da (more…)

Escoitei de Montenegro por vez primeira aló en pretéritos tempos cando no medio daquel “Tartarín de Tarascón” de Daudet apareceu un tal príncipe Gregory de Montenegro ao que por máis ínfulas que o home se (more…)

Sorprende un chisco a tan traída mención da suposta espectacularidade da operación policial da pasada semana nas dependencias da deputación luguesa. Aínda non topei quen me explicase ben a que se debe tal prevención… Botaron foguetes de (more…)

Coma elefante entre cachifallada entrou este xoves a policía na maior empresa da provincia de Lugo, póñanlle todas as (more…)

“Y por último, mencionar el desarrollo de un Plan Director del Golf de Galicia”. Velaí, literal, o último apunte de don Manuel no capítulo que pecha as súas recentes memorias, xusto antes do post-scriptum. O que nos chegaba como anuncio de reflexións centradas na súa acción de goberno durante os últimos dezaseis anos lembra moito en realidade a eses documentos que o PPdeG veu manexando no márketing da última carreira electoral facendo resumo deses anos. Logo de reconto de pavillóns polideportivos e ambulatorios, Fraga remata balanzo coa mención aos campos de golf con 18 buracos.

A entrevistadora oficial de Manuel Fraga para El País, María Antonia Iglesias, pon a proba outra vez a paciencia do senador. Mágoa que, unha vez máis, non poida ser Xosé Hermida o encargado de facerlle as preguntas ao agora ex presidente.

Entre as cuestións que máis me chamaron a atención (more…)

Unha recomenda: OurenseBlog, con interesante reportaxe fotográfica e sección “Cabezadas e Baltaralladas”

“Son moi optimista. Considero que en anos chegarán outras conquistas, artelladas arredor da convicción de que é necesario máis protagonismo para os traballadores nos ámbitos do poder. Porque as revolucións sempre son lentas e agora máis. Pero non son pesimista. Fomos derrotados nese camiño, pero daquela puidemos ir máis alá, cara a unha democracia máis directa”.

Hai dous anos, dicía Otelo Saraiva

Non sei se adicarlle unha sección específica ou montar un blog especialmente adicado, pero recunco na obsesión: o coñecido humorista Federico Jiménez Losantos deixa a COPE. Xa tardaba. Aparte da súa teima en hiperpublicitar o seu diario dixital a través dos seus programas radiofónicos e de manter proxectos mediáticos alternativos, mesmo foi quen de obviar informativamente a chamada ao optimismo ao fío do proceso de paz en Euscadi que realizara despois do cesamento de fogo da ETA o presidente da Conferencia Episcopal, presunto xefe seu, monseñor Ricardo Blázquez.

Conta Iñaqui Anasagasti no seu blogue que Losantos marcha para Intereconomía.

A ausencia este luns de varios dos colectivos convidados a opinar no Parlamento sobre a reforma estatutaria é exemplo da precipitación coa que se lles chamou a participar no proceso. Se realmente os grupos parlamentarios teñen en estima as achegas que as asociacións cidadás poidan facer neste camiño ao novo Estatuto deberan ter coidado máis estes primeiros pasos. O propio conflito pola carta de convite que o PPdeG lle enviou a título propio aos colectivos é exemplo da descoordinación. A xornada do xoves pasado foi exemplo das boas oportunidades que abre esta iniciativa de apertura da cámara á sociedade. Agardemos que mellore o escenario…

Aínda facendo horas extras e con estímulo de soldada revisada, non sei eu se as presas que os nosos deputados prognostican de aprobación estatutaria entrespatadas serán abondo para aquelar un texto con todo o sentidiño que se lle espera a tal documento.

Hai nada estaban rifando aínda sobre o modelo de traballo e case que dunha semana para outra convidaran a ducias de colectivos a comparecer diante da comisión. Comentouno Isaac Díaz Pardo no inicio da súa intervención deste xoves, “o prazo foi moi curto”.

A riqueza das intervencións foi moita e apuntáronse datos importantes sobre o modelo de desenvolvemento posíbel para o país e as prácticas políticas concretas que poden axudar a definilo. Queda por ver como iso se vai trasladar cara a fóra a unha sociedade á que coma dicían algúns “non lle interesa nada iso do Estatuto”. Optimismo? Non sei, alguén falou antes de Schopenhauer?

Falando de lambada. Hoxe botáronse unha peza no Parlamento.

Touriñice: “Vostede é coma o mal neto, aquel que estragou o patrimonio do avó e agora vén reclamando a herdanza. Pagará moitos anos de penitencia na oposición”

Feijolice: “Vostede vai pasar á historia coma o presidente de Galiza que deixa unha débeda contraída para os nosos netos. Cando usté cumpra cen anos os galegos aínda seguirán pagando a súa irresponsabilidade”.

Tiveron que pasar trinta anos do parche aquel da transición pra que por fin se faga algo serio en favor da memoria e da dignidade: as vítimas, os nomes, as voces e os lugares.

Polo correo chega unha marabilla de texto de Eduardo Galeano: “moito custou, pero estamos comezando o duro e necesario recorrido da liberación da memoria nun país que semellaba condenado a pena de amnesia perpetua”.

Fala Galeano de Uruguai e do Día do Liberado, pero as súas palabras son universais, tamén estoutras: “o mundo está sufrindo un alarmante desprestixio da dignidade. Os indignos, que son os que no mundo mandan, din que os indignados somos prehistóricos, nostalxiosos, románticos, negadores da realidade”.

Sobre o riso e a resinación que por aquí se comentaba hai uns días contan máis nun mentideiro internáutico.

Pola bloguesfera ourensá, dou con este impresionante documento fotográfico, do que xa vira un anaco no blogue baltariano. Nunha ollada rápida vin que non lles merecera preocupación pola rede rajoyana.

Eu, que son un optimista, máis que hipocrisía o que vexo é un evento moi pedagóxico para axudar a que os populares de por acá se afasten un chisco desoutra culimaña de por alá.

… foi a cara que se lles quedou aos xornalistas da TVG que entrevistaron este luns á ministra de Fomento, cando logo dalgunhas preguntas complicadas para a señora Magdalena, que esta esquivou con argumentos coma “os de Andalucía tamén din que gastamos máis en Galiza” ou “vostede o que quere é picarme un pouco con iso”, debeu decidir que non se estaba falando do que realmente ela fora a falar á televisión pública galega, tv amiga?, e tirou dos folios que tiña por riba da mesa para facer un monólogo de cinco minutos sobre o plan de salvamento marítimo, rolda de prensa anticipada…

Na memoria está aquel episodio da ministra na TVE Galicia.

Un día de hai un par de anos un amigo cubano chegaba á casa enzucado polo panfleto que viñan de darlle na rúa para a convocatoria dunha concentración en apoio do goberno da revolución cubana e contra o embargo dos EUA . Laiábase de que a convocatoria non fose en favor do pobo cubano, que á fin, dicíame, é o que de verdade sofre, e ten por riba o pé tanto do goberno estadounidense coma do cubano.

Lembro cando noutra ocasión lle amosei a miña sorpresa e a miña prevención porque a revista que me traía, con artigos de xornalistas cubanos independentes, semellaba estar financiada publicitariamente, por entidades coma a Fundación FAES ou o xornal ultraconservador Libertad Digital…

É curioso que o apoio aos disidentes do poder cubano veña principalmente desa beira ideolóxica. Algo terá que ver tamén a idealización do que no seu momento significou a loita duns barbudos a prol da liberdade pero que logo se converteu noutra cousa e que está impedindo ver o sufrimento do pobo cubano e contribuíndo a que a esquerda occidental estea perdendo o contacto coa realidade dese pobo. Cando a ditadura esmorecente remate, a oportunidade para que os vimbios sociais que existen viren nunha democracia respetuosa coas liberdades pode quedar perturbada e socialmente eivada por esa posición de privilexio que a dereita europea e estadounidense está gañando a golpe de talonario.

En Cuba hai fame de liberdade.

Cómpre facer unha precisión sobre o anterior: O de Francisco Vázquez, máis que fracaso foi desinterés, o hiperlocalismo vazquiano non tivo miras para estimular o debate sobre a área metropolitana coruñesa. A escasa ambición para turrar do Consorcio das Mariñas dá boa conta do freo para ese proxecto.

A área metropolitana de Vázquez ía pouco máis aló de María Pita, e da Ponte da Pasaxe non tiña moita vocación de pasar.

Editorializaba un xornal coruñés, ao respecto do adiamento do proceso para a área metropolitana viguesa, que Vigo e A Coruña teñen que “camiñar xuntas nese proceso” asumindo a súa condición de “locomotoras” que arrastran a Galiza e deixando de lado rivalidades máis propias dos campos de fútbol.

Alén desa condición de motores dos dous eixos da autoestrada atlántica, non vexo a necesidade de cinguir os proxectos clave das dúas cidades a presuntas necesidades de simetría. Se do lado vigués viñeran facendo os deberes máis cumpridamente e avanzaran abondo na definición do que debera ser a área metropolitana, non debera haber cancelas oficiais para acomodar esa arela aos tempos perdidos no contorno coruñés, onde don Francisco Vázquez fracasou reiteradamente, no liderado dun modelo coruñés de área metropolitana.

Da parte de Vigo apúntanme outra teoría ao respecto do que aconteceu en días pasados e que seica insinuou o diario Atlántico: unha operación de márketing á medida de Abel Caballero, a quen lle brindasen a oportunidade de sacar peito diante do conselleiro Romeu pedíndolle que retirase a súa proposta, axudando a empurralo na probábel candidatura á alcaldía. Improbábel estremo toda vez que quen máis semella terse beneficiado publicitariamente é Corina Porro.

Acórdome do personaxe que hai poucos días dixo aquilo de que “o disparate da búsqueda da paz desmoraliza aos empresarios”: José María Cuevas. Non moi lonxe dese despropósito está a primeira valoración que nos chega desde a Asociación de Vítimas do Terrorismo. Nótese o desvarío desta cambeleira de palabras do seu comunicado: “El objetivo del citado alto el fuego no busca en ningún caso la mal llamada “paz” a la que hacen referencia, sino tan solo el chantaje al Estado de Derecho”. O texto remata cunha engádega a pé desa nota que con título “Las sombras del 11-M”, trata unha vez máis de insinuar o presunto vencello da ETA con aqueles atentados.

Hai a quen a quen a ideoloxía non lles permite ver a oportunidade para a paz.

Sobre o belixerante e pouco responsábel papel que xoga este colectivo en presunta defensa das vítimas do terrorismo recomendo un recente artigo de Javier Ortiz moi ao xeito.

Un aspecto interesante das reaccións políticas á tregua da ETA é o feito de que nos discursos dos partidos albíscase que en boa medida responden a estratexias xa deseñadas diante da inminencia deste escenario.

A xeito de anécdota, Zapatero falou dun camiño “difícil, duro e longo”. Non hai moito que o presidente do goberno español usaba os mesmos adxetivos pero noutra orde, un camiño “longo, duro e difícil”. O seu discurso deste mércores no Congreso e á saída da sesión de control non semella moi diferente ao que se viña insinuando.

No mesmo sentido, Mariano Rajoy, nunha revisión da estratexia do escepticismo que Mayor Oreja fabricara para o PP, cambiou aquel “tregua trampa” por estoutra definición de “é unha pausa, non unha tregua”. A belixerancia da súa primeira intervención este mércores non amosaba moi boa disposición para a renuncia dese discurso da crispación co que o PP
conta encher a saca de votos. Afrouxou un chisco Rajoy na súa intervención parlamentaria da tarde, pero non deixou de amosar unha postura irresponsábel diante do novo escenario que se abre, máis aínda se pensamos que con media lexislatura andada puidese darse o estremo de que lle tocase apandar no goberno con parte dun proceso que non se prevé rápido.

Fronte a esa intervención, máis significativa resulta a que a continuación tivo Zapatero, cun importante exercicio de diplomacia no que evitaba calquera resposta ás insinuacións acusatorias de Rajoy e chamaba ao PP a colaborar co goberno no camiño que agora se abre. Por certo, sorprendeu o presidente do Congreso, Manuel Marín, que nunha incomprensíbel e estricta decisión lle pechou o micrófono a ZP nun momento clave do discurso, que de seguro, a todos os grupos parlamentarios lles tivese gustado escoitar.

Fóra do ecosistema laboral non teño agora as cifras precisas, pero lembro que indicadores recentes apuntaban que o cambio no executivo autonómico trouxo o impulso dunha revitalización na consideración que aos cidadáns galegos lles merecen tanto o seu goberno coma a institución parlamentaria. As sondaxes amosarían así un inédito grao de ilusión e un importante depósito de confianza no que de si poida dar o novo curso político. Desde o bipartito, e moi especialmente a nivel dos grupos parlamentarios, veñen teimando en destacar o punto de inflexión que para o Parlamento supón esta etapa política.

Malia esa encomenda con apoio extra que os cidadáns lle concederon aos seus deputados, estes veñen de pagarlles cun innecesario pau. Falo do caso da suba de soldos que se autoaprobaron as súas señorías. Mal idea escolleron para este inicio de lexislatura, con ningunha lei aínda aprobada.

Está o tema da xustificación de que no fondo seica é unha reforma que axudará a axustar máis os salarios, evitar mañas de deputados pillabáns ou poñer transparencia no cobro dos parlamentarios.

Nese caso o proceder no asunto amosa unha estratexia aínda peor: dunha banda faise en case secreto, renunciando a dar polo miúdo esas explicacións, e da outra é unha renuncia á pedagoxía política que tanto compre neste país.

Recén enchido o casilleiro do mando a distancia coas novas posibilidades que a televisión dixital promete, entre a escatimada oferta poucas cousas vexo que paguen a pena de momento. Se cadra, o ocasional achado dalgún exótico deporte sempre divertido de ver, un momento nostalxia coa Bola de Cristal, a posibilidade de seguir a unha hora menos intempestiva a un divulgador extravagante e imprescindíbel…

…E tamén algo que segundo o momento pode ser entre un vicio e un suplicio: a posibilidade de seguir sesións parlamentarias en directo. Coma é o caso deste mércores, na sesión de control ao goberno no Congreso.

Volveume chamar a atención a espectacular habilidade da vicepresidenta, nas costas da que, non por casualidade, os socialistas están deixando caer a xestión de moitos dos paus que reciben.

Logo de despachar a un Acebes que teimaba no seu obstinado papel de herdeiro perenne do aznarismo, De la Vega aínda tivo que lidiar cun irrespetuoso Zaplana, que nun exceso dialéctico conseguiu o enfado das deputadas da cámara, que deixaron momentaneamente a sala en protesta. A frivolidade coa que lle faltou á vice mesmo pareceu facerlle torcer o xesto a unha das súas compañeiras de partido, Ana Pastor, xusto por tras del.

Si, en primeira fila da oposición os populares seguen privilexiando a aquel que recoñecera estar en política por cartos: significativas mostras hai nas hemerotecas.

Seica había dúbida de se Francisco Vázquez marchaba da alcaldía coruñesa pola necesidade do seu partido de afastar no espazo as súas estridencias e arranxar a perda de credibilidade que a formación afrontaba coas últimas revelacións sobre as irregulares actividades empresariais da familia do alcalde.

O nomeamento para a embaixada vaticana vendérase coma unha presunta manobra para estreitar diálogo coa Igrexa. Seica a dimensión católica de Paco DiNiro axudaría ás diplomacias vaticanas do executivo español.

O circo eurovisivo do la-la-lá organizado polo alcalde saínte confirma a sospeita: cales son as habilidades diplomáticas deste alcalde?

Pregúntome que tradución lle acaería mellor a eses equipos de expertos pensadores que no contorno norteamericano coñecen coma “think tanks”.

Hai pouco que tiñamos nova da publicación de Strategery, libro onde o George W. Bush recoñecía que o factor Ben Laden o axudara decisivamente a gañar o trono de Washington por outros catro anos.

Compre reparar en que esta publicación que recolle esa confesión do presidente dos EUA non é precisamente crítica co George fillo, senón máis ben un haxiográfico relato das presuntas fazañas e o perfil seica infravalorado do personaxe que logo de proezas políticas varias “no tempo que lle queda libre, ponlle fin á tiranía no planeta”.

Da declaración de intencións deste influínte grupo ultraconservador dá conta un anaco da síntese doutro dos libros que financiaron recentemente: Communists, Terrorists, and Racists Are Teaching Our Children!. Para non perder: “Lectura esencial para pais, estudantes, alumnado universitario, pagadores de impostos e americanos patriotas que pensan que os nosos universitarios non deberían estar adoutrinados por simpatizantes de Joseph Stalin e Osama Ben Laden”.

E como era aquilo que dixo un excelente e enxeñoso Suso de Toro no debate da outra noite na TVG?: “coma os bos caldos, fraga está sempre a ferver, a ferver, a ferver”.

A pé del, o ex conselleiro López Veiga lémbrannos un dos tópicos do discurso do partido que gobernou o país durante demasiados anos ao argumentar convencido a prol dos logros fraguistas que nos anos anos 80, aí á volta da esquina, en Vincios, a 15km de Vigo aínda non había teléfono…

Meu home… seica lle hai que agradecer a don Manuel que o teléfono chegara ás galaicas terras e non esteamos batendo no tam-tam.

Boa noticia para o novo líder do PPdeG que chega dunha inesperada tribuna mediática. Un dos máis singnificados representantes da rémora intelectual que vén lastrando calquera presunta chamada a viraxe ao centro da dereita galega, con belixerante, desaquelada e ás veces incluso aldraxante columna no diario de maior difusión, estarrícalle as orellas a Alberte Núñez Feijoo a conto da decisión dos populares de aceptar recoñecérenlle os dereitos ás parellas de feito, sexan ou non do mesmo sexo. A decisión sae da primeira xuntanza da dirección do partido sen o patrón Fraga manexando o temón… Puidera ser casualidade pero…

Sempre tiven a convicción de que o pluralismo de propostas políticas é sempre beneficioso polo seu efecto multiplicador de debates e propostas. Malia iso paréceme un chisco excesivo que un novo partido político se presente publicamente co obxetivo de “expulsar” a unha parte da sociedade do “espazo público”. Nacer denunciando presuntas eivas democráticas nun escenario político e de paso, anunciar a intención de suprimir dese presuntamente eivado escenario unha das súas voces, non parece unha promesa de acción demasiado democrática. Claro que se cadra, estes Ciutadans de Catalunya nacidos para “expulsar o nacionalismo do espazo público” non son moito máis que a última brincadeira dun provocador.

O luguesismo pode mirar hoxe para as primeiras pedras do seu alcalde no blogomillo.

Jaureguizar foi quen mellor definiu de como o bo de Orozco sabe facer alquimia electoral coa “esencia da forma de ser dos lugueses”. Para non perder: o seu artigo de hai tres anos ás portas das municipais.

O coruñesismo vazquiano, baseado en entender a maioría absoluta coma permiso para facer e desfacer, alleo a negociacións e transparencias, iniciou a súa decadencia ao tempo que o diálogo abrollaba coma necesidade imprescindíbel a nivel galego para poñerlle ao país un punto de inflexión cara ao futuro. Os cidadáns votaron hai poucos meses que o Parlamento fose escenario do impulso deses novos tempos baseados na promesa da busca de consensos. “Galiza non lle acaba de entrar na cabeza”, diagnosticara nunha ocasión o alcalde de Santiago, Sánchez Bugallo, referíndose ás peculiaridades de Francisco Vázquez. Esmorece o coruñesismo vazquiano, está por ver se o coruñesismo que vén mira cara a Galiza.