andaime

Día sen compras, ou para outra compra posíbel . Remata o día, pero segue a reflexión:

“No incidente da A9 entre Miño e Guísamo coincidiron tres circunstancias moi concretas: a celebración do Festival Celta de Ortigueira, masiva afluencia ás praias e a celebración da Feira Medieval de Betanzos”. Malia recoñecer esa situación, Fomento non prevé que no futuro e nas mesmas circunstancias se vaia levantar a peaxe para evitar as retencións de horas e as colas de até 10 km.

Así están as cousas nas autoestradas que o país regalou hai tempo.

Algún ou algunha amable internauta deixou ampliación sobre o futuro dos Bancos de Tempo en Galiza nun post anterior. Nunha berza tiña apuntada ligazón a unha entrevista en Consumer a Querubina Meroño, directora do Banco de Tempo de San Javier, en Murcia.

Velaí unha idea:

Pregúntanlle: “Son compatíbeis os Bancos de Tempo cos sistemas económicos tradicionais?”
Responde: “Hai que pensar que os negocios de tempo son algo complementario ao resto das economías, que non lles fai dano, senón que sucede o contrario: as persoas reaprenden a axudárense”.

Non merque cousas que non poida pagar? Frikquice:

Non acabo de entender ben o que pide ese colectivo dos médicos galegos tan “representativo”, en canto a número, nin a boa acollida da proposta ¿Que invistan na Sanidade o orzamento da Cidade da Cultura? Isto non é como pedir que vaian para as escolas os cartos militares…

Nese caso, no fondo a petición é a propia redución dos gastos no ministerio de Defensa. Pero neste caso, e vistas as comparacións realizadas, estase pedindo logo que reduzan o orzamento da consellaría de Cultura para incrementar o da consellaría de Sanidade?

Seica o Consello Económico e Social pediu a retirada da iniciativa sobre os bancos de tempo incluída no borrador da próxima lei galega de inserción laboral das mulleres. Non acabo de entender as razóns que expón a institución para opoñerse ao desenvolvemento deste novidoso concepto de solidariedade que se (more…)

Na supresión da incomprensíbel peaxe que facía obstáculo no acceso a Vigo tén moito que ver o espectacular movemento cidadá artellado na comarca do Morrazo. O dinámico e imaxinativo comportamento que durante (more…)

A este anaco de papel chámanlle así: Ben Laden. Polo difícil de atopalo, seica. Eu desa cor só os vin no monopoli. Paradoxalmente, os números din que a maioría dos billetes que andan por aí adiante son de 500 euros, seis de cada dez e moitísimos máis que os de cinco euros, máis probábeis de atopar no peto de calquera xentiña de ben. Din que isto non é así por outros lugares da UE, onde o carto negro se move menos, que por aquí hai moito quen leva a calderilla en millóns.

Cando escoito falar de “regulación de emprego” ou algún deses outros eufemismos que os grandes xigantes empresariais usan para escatimarlle uns euros aos seus empregados ou simplemente despedilos, lémbrome de datos coma os que este luns recolle Expansión sobre o salario dos directivos: o soldo conxunto dos executivos de 24 empresas tiradas do Ibex 35 suma algo máis de 199 millóns de euros.

Afórrolles os cálculos: son un total de 345 paisanos con maletín, polo que saen a repartir por riba de 576 mil euros por corbata e ano, o que arrimándolle outra división fai máis de 48 mil euros ao mes. E aqueloutrándolle aí unha multiplicación, fan unha media de oito millóns das vellas pesetas o que vai para a saca de cada un deles cada mes.

Andan ás carreiras cos antidisturbios os mozos franceses para tratar de botarlle abaixo a Villepin o contrato co que o goberno quere precarizarlles a vida un pouco máis. O despido libre nos dous primeiros anos é a medida que máis trascendeu. Coincide o asunto por estes pagos con outro tipo de mobilizacións máis botellónicas. Curioso é que ao fío da actualidade francesa non se fale moito por aquí da mesa de diálogo aberta entre goberno, sindicatos e empresarios, onde seica unha medida similar, pero que amplía ese despido libre até os catro primeiros anos de contrato, estivo ou está na mesa de traballo.

En tempo de referedums pluses e kelinfinderes, non che me estranou oir dunha campaña con tan recurtado nome coma “A precariedade é unha m.”. Aínda que houbo algunhas xeografías onde preferiron outro tipo de lemas: “Que ninguén che engane, traballa polo xusto”. Máis atrevido e escatolóxico é o videoxogo que inventaron sobre o asunto: o Space Precariers, mozos reconvertidos a ratos escapando dos cagallóns que lle adican un aquel de arácnidos empresarios desde o teito.

Humor ou humores aparte, mesmo a precaria escaseza de metros cadrados onde se remexe a mocidade xa é asunto de riso. Hai quen xa atopou definición ao xeito: JASC