andaime

…desde un blogue que non se actualiza desde 2006.

Respecto á miña propia intervención, resumo algúns dos puntos que toquei:

• A idea de que os blogs serán o que os internautas queiran que sexan. Veume ao xeito para comezar a tirar do fío un post visto no blog de Manuel Gago. A idea é que o internauta, o usuario, manda.
• O probábel erro de falar moitas veces de blogs no contorno dun presunto enfrontamento, un choque entre blogs e prensa tradicional, que penso que distorsiona o debate. Cando se fala de crise de prensa tradicional, se cadra estase sendo un chisco simplista. O que a min me preocupa non é que se vendan menos xornais en papel, o que me preocupa é que diminúa a calidade deses xornais. O problema da información é algo así como o problema da Coca-Cola, que non ten problema ningún: A información non ten problema ningún. Á xente gústalle o refresco de Coca-Cola, non vai desaparecer, poden mercar Pepsi, Casera ou Coca-Cola. Coa prensa, independentemente do formato, a xente ten un devezo pola información. A necesidade de información non desaparece porque se vendan menos xornais. A xente infórmase a través doutras canles.
• A importancia dos puntos de encontro, como Blogaliza ou Chuza. Non importa por exemplo, que nun momento dado topemos con que as primeiras doce referencias de Chuza sexan a temas de fóra de Galiza, se en principio se supón que debera servir para peneirar cuestións de interese galegas. Velaí outro desafío: O importante do que se di nos blogs non só é que abran espazo para falar do máis próximo a un mesmo, senón tamén o seu papel como espazo para falar do mundo pero desde o punto de vista próximo. Lembrei o lema do Igadi, o Instituto Galego de Análise Internacional, “pensar o mundo desde aquí”, ao noso xeito, reflexións enriquecidas pola nosa propia e particular forma de ver o mundo.
• Probablemente os blogs non amosaron aínda nin a metade do potencial que teñen. De momento foron máis peneira de informacións xa existentes que ferramenta para achegar informacións alternativas. Politicamente por exemplo, os Estados Unidos, que é o contorno que vai dando pistas do que despois acontece por outros pagos, amosou que inicialmente demostraron a capacidade de recuperar para a axenda temas que xa pasaran tempo antes pola prensa tradicional, relanzándoos, amplificándoos, dándolle unha importancia que se cadra pasara desapercibida antes.
• A percepción de que a bloguesfera ten un elevado potencial, pero aínda toma demasiado como referencia aos propios medios tradicionais de comunicación, no canto de á rede blogger en xeral.

Sobre o foro Hai un galego na rede deste venres 17:

Excelente o repaso xeral da situación de internet en Galiza que fixo Marcus, de Código Cero. Gustoume especialmente unha idea:

“É como se alguén que está pasando fame chegan e dinlle: mañá convídote a unha mariscada: imos ver, primeiro será mellor que me dean algo de pan”.

Como subliñou Marcus, o esforzo necesario en Galiza, no contexto dunha lingua minorizada e co lastre da fenda dixital, “ten que ser aínda maior” que noutros lugares. Penso que expresou bastante ben a necesidade, nas súas palabras, de “facermos unha internet nosa”. Comentou tamén ao fío a iniciativa PuntoGal a necesidade desa marca de identidade, e engadindo con bo criterio que “a identidade non é suficiente”.

Javier Pedreira, Wicho, agasallounos cunha disección polo miúdo do que é ese punto de referencia na rede do que forma parte: Microsiervos. De feito, na propia bitácora inclúe unha guía do seu relatorio o venres en Compostela. Se cadra, eu destacaría dúas cousas, por menos coñecidas: a ferramenta de Conversación Distribuída e a importancia do efecto Larga Cola: “o triunfo das minorías”.

Manuel Bragado, Brétemas, “mestre blogueiro e creador de comunidade”, como o expresou María Yáñez, comenta tamén da súa exposición no seu propio blog. Eu destaco sobre todo unha das ideas que ofreceu: o concepto de “Informar para conversar” e “Informar para compartir”.

Da intervención de Xosé Manuel Lage, deputado do PSdeG e parlamentario galego pioneiro en saltar á bloguesfera, salientaría dúas cousas: unha, a oportunidade que afirmou ver na bitácora para enriquecer e discrepar sobre a liña ás veces demasiado estreita dos discursos oficiais dos partidos. Na mesma liña, paréceme que vai abrir outro bo camiño a imitar no seu prometido redeseño do blog para incluír tamén novas da súa propia actividade parlamentaria e as transcripcións das intervencións na Cámara. Mágoa que non sexa o propio Parlamento quen avance para ofrecerlles estas oportunidades a todos os deputados.

Probablemente o foro deste venres, será unha boa oportunidade para falarmos entre outros, dun suxerente debate xurdido nos últimos tempos sobre o blogomillo:

Nunha peneira rápida dalgunhas das cousas que se dixeron, atopei referencias nestes blogs, probablemente haxa máis:

Na Randeeira, din:
“En canto a Blogalego e Blogaliza, así como Chuza, si funcionan como elementos de cohesión de todo este novo mundo que deixou a teoría centrista para dispersarse e crear non un senón varios novos centros de referencia. Non teño ningún dato obxectivo para defender a miña tese pero estou convencido de que o blogomillo nunca tivo tan boa saúde”.

Martin Pawley, en Días Estranhos
“Todo depende da definición que deamos de “comunidade”: se pensamos nela como nun grupiño no que cada un coñece os teléfonos dos demais, ou se admitimos un significado algo máis aberto, sempre partindo da base de que é imposíbel facer un seguimento das dúas mil bitácoras que hai na nosa lingua (nin falta que fai, por outra parte)”

Manuel Bragado, fai referencia brevemente en Brétemas

Juan Varela, en Periodistas21
“Si el blogomillo ha muerto es señal de crecimiento, apertura, diversidad. ¿Cuándo ha habido más gente escribiendo en gallego habitualmente que ahora? (…) Bienvenido el Big Bang del Blogomillo original. Ahora la blogosfera gallega (escrita en gallego o no, desde Galicia o no) es más grande, más diversa. (…) Blogomillo pequeño. RIP. Benvidos a un gran blogomillo donde sexa máis importante a xente que o “sistema moi estruturado”

Pablo González, en Praza do Rei
“Galicia ten máis forza que calquera outro país neste Estado e o intento de definilo nunha blogosfera non deixa de limitalo. O límite, en Galicia, asfixia a creatividade, que nunca pode perder o caracter nacional por moita diáspora de fame e sangue a que lle obriguen”

Enrique Castro
“a blogosfera galega ( ou blogmillo como titula Vieiros) non só é, unha cousa identitaria, tamén é unha cousa territorialmente enclavada na Galicia ( ou Galiza) ou nas comunidades galegas no exterior”

Polo aquel de que a alguén que por aquí pase poida interesarlle verei de como subir ao Andaime a cavilación explicada esoutro día por terras do Porto: A política no blog: onde está o debate?, ao fío da blogopolítica galaica, ou cousa parecida…

A cota galega, ademais de Catuxa Seoane, que formaba parte da organización, estaba representada tamén por Lara Dopazo Ruibal e David Lombao Rodríguez, co traballo: A normalización lingüística do galego através dos blogs: O caso de Blogaliza, e Gerardo Uz, Jéssica Beiroa e Joám Evans, que enviaron a reflexión: Aplicações dos blogues na educação para o desenvolvimento.

Por outro lado, algunha recomenda traída: velaí un libro presentado no Encontro e descargábel de balde en internet:
Blogs e a Fragmentação do Espaço Público, de Catarina Rodriges. No mesmo Laboratório de Comunicação On-line da Universidade da Beira Interior poden baixarse tamén outras interesantes publicacións.

Alén do Miño contan que o blogue Abrupto vai publicar uns anacos do próximo libro de Agustina Bessa-Luís, “Fama e Segredo na História de Portugal”, iniciativa inédita en Portugal. Da beira galega penso que foran pioneiros aló pola parte de Vigo co Oeste de Manuel Rivas.

Sorprende que as editoriais non experimentasen máis con esta posibilidade publicitaria. Se cadra é que con tanto tempo espantando medos, e vendo presuntas ameazas da internete ao papel non hai tempo de cavilar nos beneficios. Claro que se cadra a cousa é que os escritores se resisten a estas iniciativas. Quen sabe, na cousa da pesca hai quen tenta o de pescar sen cebo e mesmo quen vai ao río sen cana. Pero iso é na pesca claro, que non é unha cousa seria…

Falando de terapias e preguntándome a min mesmo se non habería un cabeceiro mellor para esta bitácora… mágoa!, comprobo que xa está ocupado o de Pierre Nodoyuna: “Algúns temos unha enfermiza e melancólica atracción polos perdedores natos”.

Dous enderezos para non perder: Wacky e Autos Locos

Historia mínima: do encontro de Nodoyuna con Elena Anaya

“É alarmante a clase de serios problemas que a xente nova delata nos seus blogs. Para oito de cada dez, bloguear é unha especie de auto-terapia”

Con esta desacougante conclusión do estudoso noruegués Ole Petter Nyhaug atrévome a brincar, outra vez, ao blogmillo, a bloguesfera e ao mar internáutico en xeral. Desta volta con autopromesa de periódica visita a botarlle unhas liñas a este caderno.

Sobre o asunto de bitácoras e patoloxías contan en Poynter e Mangas Verdes.