andaime

Levando cachifallos, blogueredes e aidiormios varios para un andaime novo.

Non é Josiah Bartlet, non é Martin Sheen, é Ramón Xerardo Antón Estévez, fillo de Francisco Estévez, veciño de Salceda de Caselas. Naceu nos Estados Unidos, pero como apunta Al na bitácora Desde mi ventana podería ter votado nas pasadas eleccións municipais.

Atento Touri, alerta Quin, ollo Feijoo, velaí un presidenciábel capaz de poñerlle ghlamoure á “ala oeste” de Monte Pío. Miren que pelaso. E xa que falamos de votos e dereitos posíbeis para os netos dos emigrantes, quen non vai querer apoiar esa estampa: Charlie Sheen e Emilio Estévez, netísimos de don Francisco Estévez, votando “en urna”, sobre o futuro político de Tui, Vigo ou Parderrubias. Ou aínda que sexa, e xa que o dos Galenecos non callou, a ver pra cando unha teleserie, tipo West Wing sobre as corredoiras sancaetánicas.

Hai uns meses o Celta era un equipo globalmente con criterio, unha acumulación importante de mala sorte, baixo rendemento dalgúns xogadores… En todo caso, era “o Celta de Vázquez”, un adestrador que sempre demostrou profunda intelixencia e bo xuízo e que fixo marabilla dos vimbios irregulares que lle deixaron en segunda división. Algúns anos e moitas bancadas baleiras despois, a situación do equipo fixo que se apartase a Vázquez e que se optase por Stoichkov. Aquel impresionante xogador, agora showman metido a adestrador, non foi quen de construír xa non un equipo de seu, senón sequera un equipo. Ogallá que constrúan un proxecto sólido para o ano de penitencia que vén. Cagoenros.

Por certo, sobre o futuro furboleiro do país, remito ao artigo maxistral de Marcelino F.Mallo: Non vai de fútbol.

Aquel lema Non podemos conducir por ti formaba parte dunha campaña onde a Dirección Xeral de Tráfico manexou un orzamento de arredor de 16 millóns de euros. Prepotente coma sempre, o ex presidente Aznar frivoliza co alcohol e as estradas:

Continuando coa reflexión anterior, existen os galeguistas? Do paradoxal concepto de galeguismo que teñen algúns, logo de que Manuel Fraga pasase anos inventando a súa particular e imposible fórmula, un exemplo recente coa titiritada do candidato do PG na Coruña.

A outra marca presuntamente galeguista, Terra Galega, dera outro exemplo do mesmo hai semanas co candidato en Ourense renunciando a falar en galego na súa intervención.

“O nome de Galiza é Galiza: Galicia é a castelanización do topónimo Galiza”. Así o afirmaba hai dez anos Isaac Díaz Pardo na sala de chat de Vieiros. A pasada semana cumpriuse unha década daquela experiencia do vello galeguista a pé de computador.

Lembraba isto vendo a wikipedia estes días. Entre as ducias de conflitos que de cando en vez abrollan por aló, hai tempo que rifaban os wikipedistas sobre o topónimo do país. O debate entre Galiza e Galicia animou complicados diálogos nas corredoiras da enciclopedia libre, mentres o artigo quedaba pechado á edición.

Hai pouco topei co resultado, o apartado inicial titulado “El topónimo Galiza”. Supoño que era complicado para algunhas cabeciñas de alén do Padornelo conceder consensos sobre o asunto e que pola parte daquí loitaron por poñerlle sentidiño á cousa. Pero non me gusta moito a resolución, que inclúe entre outros as afirmacións seguintes ” (…) Galiza es el topónimo usado habitualmente por el Bloque Nacionalista Galego y el único que aparece en su propuesta de reforma del Estatuto). Galiza es también el topónimo único para Galicia para los reintegracionistas, una corriente lingüística e ideológica minoritaria”.

Cousa de prexuízos: Seica nalgunhas xeografías do país os que falan galego son do Bloque, seica agora os que usan a forma Galiza son tamén do Bloque. Con tanto prexuízo non se normaliza o país. Cumprían máis voces de galeguistas de ámbitos ideolóxicos diversos a facérense respetar e que, como Diaz Pardo, quen por certo acostuma integrar as listas do PSdeG, defendan estas cousas: En galego, “O nome de Galiza é Galiza”.

PD: Máis sobre o topónimo: En Chuza e Berridos do Sur. Tamén recomendable Breogania, a simpática brincadeira de Xaime.

Toda vez que se decide destacar para o primeiro plano das axendas o que non deixaba de ser un tema menor no conxunto dos debates acontecidos na pasada Asemblea do BNG, estaría ben que no momento en que se decide tratar ese tema e obviar outros, cando menos se tratase cunha certa seriedade e respeto.

Non se lles pide moito máis alén do Padornelo. A anécdota horaria dálles oportunidade para esquecer o debate e a reflexión e facer brincadeira gratuíta. Estaría ben que aproveitasen para facer análise e explicar o nacionalismo galego fóra de Galiza, pero non son bos tempos para explicar os nacionalismos periféricos na capital doutros nacionalismos. Mágoa que tamén pola nosa capital se presten a esas interpretacións.

Por sorte por aquí hai vida intelixente.

Máis sobre o asunto no fío de Chuza.

O sector conservador propoñía que “a unidade de España é un ben moral a protexer, incluso “un ben superior” sobre o que a Igrexa debera pronunciarse explicitamente. O vilalbés Rouco e o bispo Cañizares, desde o clan máis á dereita eran os valedores desa posición. Non falaremos da outra banda de sector progresista ningún, xa que é ben sabido que a progresía con sotana foi duramente combatida nas xerarquías católicas. Xa que logo, o sector moderado, criticaba que se tratase de combinar moralidad e territorio.

Na web da Conferencia Episcopal vemos en que deu a lea finalmente:

“(…) la unidad histórica y cultural de España puede ser manifestada y administrada de muy diferentes maneras. En esta cuestión la Iglesia se limita a recomendar a todos que piensen y actúen con la máxima responsabilidad y rectitud, respetando la verdad de los hechos y de la historia (…)”

Veño de facer visita ao Estado de Porto Claro, primeira micronación lusófona que, despois de dez anos de vida, decidiu disolverse hai cousa de tres anos, malia que a rede conserva os seus restos.

Aínda que a idea xa viña de antes da expansión internáutica, a brincadeira das micronacións ten escenario a xeito no planeta virtual, onde agroman un golpe delas. Entre as miñas preferidas está Ladonia, creada polo artista sueco Lars Vilks, logo de rifar coas autoridades locais, que consideraron que as esculturas que pola súa conta andaba montando a pé de costa podían ser consideradas unha “edificación” e por tanto, de acordo coa lei de protección de espazos protexidos, había que derrubalas… Xa ven que na cousa do feísmo son moi estritos os nórdicos e aplícanlle a peneira á propia arte. Aquí somos máis democráticos e de feísmo, durante moito tempo oficialmente promovido, válenos todo.

En Boing-Boing hai link a unha entrevista con Simon Sellars, autor do guieiro “Micronations”.

Nas Uvas na Solaina atopo referencia a un artigo de Miguel Anxo Fernán-Vello. Conta da visita dun tal Ernesto Ladrón de Guevara López de Arbina, entre outros méritos co-fundador do Foro de Ermua, quen en visita para conferenciar na Coruña afirmou que “No pasaría nada si el gallego se muere”. Un exemplo o deste Arbina moi na liña das argumentacións dos Ciutadans.

Na liña do Bruce Tojeiro, os de Homo Zapping pegan forte con outra extraordinaria videobrincadeira: “The monarchy is like water….”

Remexendo na web do equipo de deseño de Mario García, reparo especialmente nun texto que explica o traballo realizado para o xornal Folha de São Paulo, ao que se define como “o xornal do futuro”.

Citando unha publicación de 1918 di García que as noticias eran definidas como “algo que averigüei hoxe e do que non sabía onte”.

Na actualidade, segundo explica a continuación, a nova definición é: “Algo do que xa oíra onte e que hoxe entendo”.

Ao fío desas inercias que contribúen a recurtar liberdades, velaquí unha brincadeira dos Simpsons que comentan polas Américas sobre un capítulo en preparación para ser emitido no Halloween deles (Samaín noso): Os extraterrestres chegan a Springfield na busca de “armas de desintegración masiva”, na misión bautizada “Operación Ocupación Duradeira” que remata convertida nun lamazal. “Deberiades saudarnos como liberadores”, acúsalles aos springfieldianos un dos aliens… A que lembrará este discurso.

“Olá, Senhores, primeiramente gostaria de dar os parabéns pela ótima qualidade da revista e comunicar que como assinante estou muito satisfeito. Sou viciado em churrasco, gosto muito de novidades e graças à Manual do Churrasco conheci algumas casas do gênero divulgadas em suas páginas (…) Churrascos domésticos são ocasiões que servem para reunir os parentes mais próximos e os amigos mais íntimos para um bate papo sempre descontraído e sem compromisso. É hora de testar receitas e formas de assar”

Publicación de referencia. Lembren: con churrasco todos os días son santos

Este “glorioso” titular non o veño de inventare. A tal asociación non só existe baixo tal nome. Para máis “inri” o seu presidente é Alfonso Coronel de Palma, que coincide co novo gherifalte da Cadena Cope. Todos os camiños levan a Rome.

Dos seus estatutos: “A Asociación Católica de Propagandistas é unha comunidade eclesial católica, privada, apostólica, de seglares cunha preocupación específica pola mellora das institucións e
estruturas sociais, segundo as esixencias do Reino de Deus”.

“Compara noticias contrarias buscando obxectividade”. Velaí o utópico desafío que se propoñen desde o cabeceiro nesta web: El PAís-El Mundo.com. Alén das reviravoltas que poderiamos darlle ao distorsionado concepto de obxectividade, a proposta tén moita interese.

Por certo, hai pouco que vin unha nova publicidade televisiva do ABC, periódico ao que un leonado ex líder lle dicía aquilo de “o xornal que non pasa das tres letras”. Hai que louvalos por, despois de tanto tempo, facer publicidade para tratar de gañar lectores para un xornal sen vendernos calquera novo fascículo ou agasallo e apelando desta volta a outros valores posíbeis da prensa.

Doutra beira, contan en Periodistas21 da vitoria do diario nos xulgados sobre donFederico.

Aquí este detalle que apañou o Berto do blogue de Iñaqui Anasagasti, lémbrame esta ioutubedice vista hai pouco. Van máis de vinte anos daquilo. Por certo, obsérvense as prácticas de “desprazamento da masa manifestante”.

Pode ser posíbel que unha palabra que na miña terra levo escoitando toda a vida non a coñeza nindior por estes pagos. Máis aínda, que non a coñeza nin o Google????

Espectacular enxeño. Velaí a imaisdé galaica a pé de horta e sempre argallando. A banda sonora moi ao xeito tamén.

“Vota Carrabuxo!”. Está aberta en La Región unha impagábel galería con rexistro dos varios centos de carrabouxos dos últimos catro anos. Pra non perdere. Por certo, cumpría comentar tamén que por terras de don Liborio foi (more…)