andaime

Non é Josiah Bartlet, non é Martin Sheen, é Ramón Xerardo Antón Estévez, fillo de Francisco Estévez, veciño de Salceda de Caselas. Naceu nos Estados Unidos, pero como apunta Al na bitácora Desde mi ventana podería ter votado nas pasadas eleccións municipais.

Atento Touri, alerta Quin, ollo Feijoo, velaí un presidenciábel capaz de poñerlle ghlamoure á “ala oeste” de Monte Pío. Miren que pelaso. E xa que falamos de votos e dereitos posíbeis para os netos dos emigrantes, quen non vai querer apoiar esa estampa: Charlie Sheen e Emilio Estévez, netísimos de don Francisco Estévez, votando “en urna”, sobre o futuro político de Tui, Vigo ou Parderrubias. Ou aínda que sexa, e xa que o dos Galenecos non callou, a ver pra cando unha teleserie, tipo West Wing sobre as corredoiras sancaetánicas.

Concerto de Alén na Laiosa, no Incio.

Mirai que ben mesturan os de Chantada as gaitas coas ghitarras. Fermoso tema e extraordinario grupo.

Hai uns meses o Celta era un equipo globalmente con criterio, unha acumulación importante de mala sorte, baixo rendemento dalgúns xogadores… En todo caso, era “o Celta de Vázquez”, un adestrador que sempre demostrou profunda intelixencia e bo xuízo e que fixo marabilla dos vimbios irregulares que lle deixaron en segunda división. Algúns anos e moitas bancadas baleiras despois, a situación do equipo fixo que se apartase a Vázquez e que se optase por Stoichkov. Aquel impresionante xogador, agora showman metido a adestrador, non foi quen de construír xa non un equipo de seu, senón sequera un equipo. Ogallá que constrúan un proxecto sólido para o ano de penitencia que vén. Cagoenros.

Por certo, sobre o futuro furboleiro do país, remito ao artigo maxistral de Marcelino F.Mallo: Non vai de fútbol.

Contaba XavierNavaza o outro día nun artigo dos tempos da transición, lembrando dunha sondaxe realizada trinta anos atrás. En que criterio confiaban os veciños para guiar o voto nas eleccións xerais? Tal que así:
-O que dixera o crego: 10,2%
-O que dixera o alcalde: 9,58%
-O que dixera o mestre: 8,63%
-O que dixera o médico: 3,08%

Menos de medio milleiro de concelleiros de ANV poderán sentar durante os próximos catro anos nos plenos dos concellos vascos. Son poucos aínda para unha formación herdeira da esquerda abertzale que desta volta explicitamente recolleu nos seus estatutos a necesidade da aposta pola vía política fronte á violencia.

Probablemente o contorno no que se moven necesitaba acumular poder para que os defensores desa aposta estritamente política puidesen gañar autoridade fronte aos desnortados das pistolas. O acoso a ANV haberá de darlle folgo aos paifocos da ETA e restarlles poder aos máis sensatos dos que falabamos o outro día.

powered by ODEO

Non perdere a Mantecao y su Combo, seica proxecto rumbofesteiro da Fundación Tony Manero, ponlle broche a unha escolma rumbeira moi apropiada pra este tempo de calores e apologhites.

Ese pequeno caos urbanístico tamén chamado “perla das mariñas” terá unha nova oportunidade para virar rumbo despois de décadas de desfeita. Moncho, impagábel showman político a quen os sadenses lle concederon voto durante anos, terá que tirar da manga algunha outra trastada se quere recuncar. Lembrai que en 2004 aproveitou a volta ao sillón vía moción de censura para dobrar o soldo do alcalde, é dicir: el mesmo. Logo de tres anos cobrando 60 mil euros estaba disposto a ceder alcaldía a ASU para tocar poder.

E con todo, David Brandariz, o único edil da ASU, fíxolle un favor apartándoo destas tentacións, despois de trinta anos en política tempo lle será dun descanso.

Pero pra favores da ASU, o que lle fixeron ao PPdeG. Tanto que viña teimando a dirección popular en “renovacións” presuntas e en que “goberne a lista máis votada” e resulta que a táctica Cochón era cederlle a alcaldía ao único edil desta formación e xuntar á vez votos co escindido Moncho… No horizonte futuro, quen sabe, a volta do avó pródigo ao curro populare. Mal estratexia.

Pra que a tal renovación triunfe o PpdeG ten que apandar coa solta destes lastres.

Impresionantes.

Fracaso da parte sensata da esquerda abertzale, desorientación interesada desde o goberno vasco, un goberno español acobardado pola presión política e mediática da dereita, un PP que non só non fixo nada para axudar ao proceso de paz senón que se adicou a boicotealo activamente poñéndolle todas as cancelas ao proceso e pedras no camiño como puido… Estupenda análise de Javier Ortiz, que reparte paus para todos ao fío do cesamento de fogo da ETA. Cando hai un ano lle roubei un anaco do seu tempo de visita por Galiza, reafirmeime en que é unha das persoas que probablemente teñen máis claras as espesuras do conflito vasco.

(NOTA: moi exemplificante a portada do AVUI este martes)

Fronte á incapacidade para pactar con ninguén, preclaras mentes do PP xa deron coa solución: cambiar a lei para que non poida haber pactos. Por vontade popular. Se xa a abstención é grande, parece que hai quen quere facer o posíbel por aumentala.

“Os votantes da opción B, votárona sabendo que os seus votos servirían para darlle a alcaldía á opción C que eles non votaron?”, pregúntase. Fraca intelixencia lle atribúen aos electores. Pois señor Palmou, déase unha volta polo país e pregunte.