andaime

Neste país, evitar asistir a un debate é signo de varias cousas, e ningunha boa. A primeira evidencia: debilidade. E entre as seguintes, as peores son se cadra a sospeita de que se estea apostando polo ocultamento e a obstrución ao diálogo entre forzas políticas.

A herdanza de Fraga creou esa percepción social.

Unha das características definitorias do fraguismo era esa teimuda negación ao debate cos líderes do resto de formacións políticas. Era un exemplo moi evidente e perceptible. Refugaba o debate o que sentía que o libre intercambio de ideas cos rivais podía facerlle perder espazo. Ou refugaba tamén o debate quen porfiaba en blindarse dunha presunta aureola de intocábel e construía un trono imaxinario por riba de todos os demais.

En democracia, ostentar a presidencia dun país pode, debe, ter algunhas prebendas institucionais, pero non a de permitírselle a un presidente ese desprezo polo debate. A piques de chegarmos ao ecuador da lexislatura e cunhas eleccións municipais á porta era un momento axeitado para que o presidente, da cor que fose, concedese un anaco do seu tempo para baixar á area do debate.

Pola base do socialismo sempre criticaron con dureza a ausencia de Manuel Fraga dos debates. Tamén pola base, agora hai quen non entende por que Emilio Pérez Touriño evita o debate con Quintana e Feijoo. Touriño xa lidou con soltura e con éxito fronte a Núñez Feijoo no Parlamento, choques apenas difundidos en pequenas pílulas telexornálicas. A condición de presidente da Xunta, ofrécelle a Touriño de por si unha vantaxe aproveitábel fronte aos seus interlocutores. Erra en apuntarse ás prácticas fuxidías de Fraga.

Acción Nacionalista Vasca, ANV, acaba de recordar, unha vez máis, que nos seus estatutos condena explicitamente a violencia.

Paradoxalmente, nesta altura do despropósito que o PP axita e o PSOE renuncia a combater, seica xa non importa ese detalle vital. “Miren para aquí”, di o PP, “ANV é Batasuna”. Se tal estremo fose completamente certo, logo será á fin que Batasuna deu o paso e subliñou fronte á ETA que a violencia debe rematar para darlle paso unicamente á política.

Pero seica xa non importa, nos cenáculos madrileños xa xulgaron e sentenciaron. As concesións que o propio Arnaldo Otegi foi deixando no seu discurso nos últimos tempos, no canto de vérense coma o vaso medio cheo, como ingredientes para a paz, son sistematicamente desacreditados, o vaso medio baleiro.

Neste momento preciso, quen fai máis por afortalar a ETA é quen lle pon cancelas á evolución e a consolidación das alternativas políticas da esfera abertzale.