Tocou Sarkozy, e que vai cambiar en Francia?
Así de primeiras, quédome cunhas cantas ideas:
-A altísima participación, un 85%!
-E os programas? Le Monde propuxo durante a primeira volta unha ferramenta que preguntaba sobre os programas e á fin do cuestionario dicíache “de que pé coxeas”. Por certo, a min saíronme tres: Ségolène Royal, José Bové e Marie-George Buffet.
-A dureza do discurso de Sarkozy, con ideas prestadas da estrema dereita. Serviulle para apañar cota abondo na saca de Jean Marie Le Pen. En Libération falaban da “OPA” de Sarkozy sobre Le Pen.
-A incapacidade do Partido Socialista francés para apostar pola unidade e centrar esforzos arredor de Royal mesmo nos momentos da precampaña en que as perspectivas parecían mellores para a candidata. O desafío ás xerarquías de Royal durante o proceso de primarias colleitou malos perdedores.
-O efecto Bayrou. Existe ese tal centro? En Le Monde opinan que esta segunda volta amosou unha clara volta á bipolarización, citan unha frase de Jacques Julliard: “O centro en Francia é imaxinario”. E onde non?
-”Os amigos americanos poden contar coa nosa amizade”. En noite de vitoria, era imprescindíbel que o discurso do vencedor incluíse esta específica mensaxe cara a Bush’s House.
-En Libération, Laurent Joffrin repróchalle ao PS a ausencia de reflexión sobre as novas políticas sociais e económicas necesarias neste tempo e a súa insuficiente apertura ás innovacións do altermundialismo. Na verdade, repróchallo á esquerda toda. El é optimista e prognostica que a “outra Francia” buscará compensación nas próximas lexislativas.
