andaime

E falando de iLusionistas, Don Francisco Vázquez estivo este xoves nos micrófonos da Radio Galega, aínda que por momentos eu dubidei de se era el realmente ou o seu imitador.

Contou entre outras cousas que seica van moitos galegos por Roma, e que se achegan a visitalo, “non preguntan polo embaixador, preguntan polo alcalde”, presumiu o ex rexedor, “cántanme a rianxeira e o lalalá, algunha vez emocionáronme e case me fixeron chorar”, relatou.

“[Pregunta da locutora]: estáse mais cerca do ceo desde o vaticano? [Resposta] Sisisí (…)”

“Con eses espíritos e manifestacións Eisenheim deunos unha gran proba da inmortalidade da alma
O espírito foi confirmado diante do materialismo científico (…) O espiritualismo levará a humanidade a unha nova era de moralidade (…) un movemento revolucionario que converterá o imperio nunha república espiritual”

De relixión, amor e maxia. Estupenda película con Edward Norton e Paul Giamatti.

Xa por todas as xeografías onde se mirase tiñan o seu planiño, mellor ou peor, para estas leas da sociedade da información. Hai catro anos, e no medio das críticas á Xunta, que seica andaba a argallar un “Libro Branco da Sociedade da Información”, aínda que de costas aos sectores relacionados, o goberno Fraga delegou en Telefónica este traballo, malia ser operadora dominante e con evidentes intereses nese debate. Os millóns gastados naquel tempo deron nun texto insuficiente, pouco máis que unha tradución dos documentos que a operadora manexaba fóra daquí, e que segundo recoñeceron despois desde a propia Telefónica se fixo “sen pensar conscientemente en Galiza” e renunciando á oportunidade de abrilo á participación dos actores da sociedade da información galega.

Este mércores andivemos roendo no primeiro borrador do Plano Estratéxico Galego da Sociedade da Información, o PEGSI

Desta houbo un esforzo por pensar algo ambicioso e sistemático, desde Galiza e para Galiza. Iso si, hoxe falouse de moito, tanto do bo coma do non tan bo, e unha vez que se presente haberá que seguir facéndoo. Pero o avance é inmenso.

Un chisco ao norte, nos EUA, xa houbera hai tempo exemplo da renuncia a limpeza democrática, coa vitoria de Al Gore nas urnas, paradoxalmente reconvertida en inicio da era Bush junior.

En México, o bloqueo á realización dun reconto que aclarase as dúbidas razoábeis expostas sobre o proceso electoral recente, levou a este estremo a situación. Son lóxicas as sospeitas despois de que se o contorno do gañador oficial, Felipe Calderón, obstaculizou ese reconto que botase luz sobre o proceso, puidera ser porque existía a convicción de que o estreito resultado podería mudar radicalmente. Chama a atención que desde o exterior, a maioría de gobernos se desen tanta presa en recoñecer esa vitoria do candidato conservador.

Explícao mellor o editorial de La Jornada.

“Debe apuntarse, doutra banda, que o colapso da Cámara de Deputados non tería lugar se o ex candidato presidencial panista e o titular do Instituto Federal Electoral (IFE), Luís Carlos Ugalde, aceptasen realizar un reconto dos sufraxios emitidos na elección presidencial: teríase, agora, unha substitución presidencial tersa e institucional. Pero a negativa de ambos personaxes a verificar o resultado electoral fai pensar a moitos que Calderón non gañou nas urnas o triunfo que lle outorgaron o IFE e o Tribunal Electoral do Poder Xudicial”.

Día sen compras, ou para outra compra posíbel . Remata o día, pero segue a reflexión:

O sector conservador propoñía que “a unidade de España é un ben moral a protexer, incluso “un ben superior” sobre o que a Igrexa debera pronunciarse explicitamente. O vilalbés Rouco e o bispo Cañizares, desde o clan máis á dereita eran os valedores desa posición. Non falaremos da outra banda de sector progresista ningún, xa que é ben sabido que a progresía con sotana foi duramente combatida nas xerarquías católicas. Xa que logo, o sector moderado, criticaba que se tratase de combinar moralidad e territorio.

Na web da Conferencia Episcopal vemos en que deu a lea finalmente:

“(…) la unidad histórica y cultural de España puede ser manifestada y administrada de muy diferentes maneras. En esta cuestión la Iglesia se limita a recomendar a todos que piensen y actúen con la máxima responsabilidad y rectitud, respetando la verdad de los hechos y de la historia (…)”

Veño de facer visita ao Estado de Porto Claro, primeira micronación lusófona que, despois de dez anos de vida, decidiu disolverse hai cousa de tres anos, malia que a rede conserva os seus restos.

Aínda que a idea xa viña de antes da expansión internáutica, a brincadeira das micronacións ten escenario a xeito no planeta virtual, onde agroman un golpe delas. Entre as miñas preferidas está Ladonia, creada polo artista sueco Lars Vilks, logo de rifar coas autoridades locais, que consideraron que as esculturas que pola súa conta andaba montando a pé de costa podían ser consideradas unha “edificación” e por tanto, de acordo coa lei de protección de espazos protexidos, había que derrubalas… Xa ven que na cousa do feísmo son moi estritos os nórdicos e aplícanlle a peneira á propia arte. Aquí somos máis democráticos e de feísmo, durante moito tempo oficialmente promovido, válenos todo.

En Boing-Boing hai link a unha entrevista con Simon Sellars, autor do guieiro “Micronations”.

Visto no suplemento inaugural de El País, na entrevista de José Precedo ao alcalde de Ortigueira, Antonio Campo, lembren, aquel do vídeo con Pocholo e os billetes de 500 euros:

Pregunta: “O 27 de maio as eleccións municipais xulgarán a súa xestión, incluído o urbanismo. Volverá presentarse?”
Resposta: “Non creo que volva presentarme. A día de hoxe non o vexo. Neste concello hai piscina climatizada, zonas peonís, colexios e un festival folc que é unha referencia en todo o país. En Ortigueira está todo feito“.

Hernán Casciari, que demostrou exitosamente como unir literatura e weblogs, escribiu hai meses un magnífico relato, de borgiana inspiración, onde nos fala desas estrañas redes internáuticas: “Esas persoas, que se ignoran, están salvando o mundo”. A través de Jorge Cortell atopei no seu momento ese bonito relato de Casciari.

Lembreime del esta semana ao ler o estupendo artigo de Débora Campos en Grial, canto comeza contando (.pdf) deses blogueiros galegos no planeta: “hai menos dunha década ningún destes homes e mulleres se cruzaría na vida con toda seguranza. Porén, hoxe todos eles, e moitos máis, están tecendo o corpo dunha galeguidade que non sabe de fronteiras nin de kilómetros”.

“Non te podes facer rico traballando/ e o amor non dura para sempre/ tálanse vellos bosques para facer papel para o baño/e aínda así a miúdo non encontramos papel no baño/sempre perdemos con Suecia en hóquei e Eurovisión/…”

Do que se queixan os finlandeses: Laios, queixumes e desacougos. Arte-brincadeira de Tellervo Kalleinen e Oliver Kochta-Kalleinen.

En Stereogum pregúntanse que demo é o asunto da sauna, contéstalle un lector: “como os teléfonos móbiles a sauna é parte integral da cultura finlandesa. Isto só o proba outra vez”.

Respecto á miña propia intervención, resumo algúns dos puntos que toquei:

• A idea de que os blogs serán o que os internautas queiran que sexan. Veume ao xeito para comezar a tirar do fío un post visto no blog de Manuel Gago. A idea é que o internauta, o usuario, manda.
• O probábel erro de falar moitas veces de blogs no contorno dun presunto enfrontamento, un choque entre blogs e prensa tradicional, que penso que distorsiona o debate. Cando se fala de crise de prensa tradicional, se cadra estase sendo un chisco simplista. O que a min me preocupa non é que se vendan menos xornais en papel, o que me preocupa é que diminúa a calidade deses xornais. O problema da información é algo así como o problema da Coca-Cola, que non ten problema ningún: A información non ten problema ningún. Á xente gústalle o refresco de Coca-Cola, non vai desaparecer, poden mercar Pepsi, Casera ou Coca-Cola. Coa prensa, independentemente do formato, a xente ten un devezo pola información. A necesidade de información non desaparece porque se vendan menos xornais. A xente infórmase a través doutras canles.
• A importancia dos puntos de encontro, como Blogaliza ou Chuza. Non importa por exemplo, que nun momento dado topemos con que as primeiras doce referencias de Chuza sexan a temas de fóra de Galiza, se en principio se supón que debera servir para peneirar cuestións de interese galegas. Velaí outro desafío: O importante do que se di nos blogs non só é que abran espazo para falar do máis próximo a un mesmo, senón tamén o seu papel como espazo para falar do mundo pero desde o punto de vista próximo. Lembrei o lema do Igadi, o Instituto Galego de Análise Internacional, “pensar o mundo desde aquí”, ao noso xeito, reflexións enriquecidas pola nosa propia e particular forma de ver o mundo.
• Probablemente os blogs non amosaron aínda nin a metade do potencial que teñen. De momento foron máis peneira de informacións xa existentes que ferramenta para achegar informacións alternativas. Politicamente por exemplo, os Estados Unidos, que é o contorno que vai dando pistas do que despois acontece por outros pagos, amosou que inicialmente demostraron a capacidade de recuperar para a axenda temas que xa pasaran tempo antes pola prensa tradicional, relanzándoos, amplificándoos, dándolle unha importancia que se cadra pasara desapercibida antes.
• A percepción de que a bloguesfera ten un elevado potencial, pero aínda toma demasiado como referencia aos propios medios tradicionais de comunicación, no canto de á rede blogger en xeral.

Sobre o foro Hai un galego na rede deste venres 17:

Excelente o repaso xeral da situación de internet en Galiza que fixo Marcus, de Código Cero. Gustoume especialmente unha idea:

“É como se alguén que está pasando fame chegan e dinlle: mañá convídote a unha mariscada: imos ver, primeiro será mellor que me dean algo de pan”.

Como subliñou Marcus, o esforzo necesario en Galiza, no contexto dunha lingua minorizada e co lastre da fenda dixital, “ten que ser aínda maior” que noutros lugares. Penso que expresou bastante ben a necesidade, nas súas palabras, de “facermos unha internet nosa”. Comentou tamén ao fío a iniciativa PuntoGal a necesidade desa marca de identidade, e engadindo con bo criterio que “a identidade non é suficiente”.

Javier Pedreira, Wicho, agasallounos cunha disección polo miúdo do que é ese punto de referencia na rede do que forma parte: Microsiervos. De feito, na propia bitácora inclúe unha guía do seu relatorio o venres en Compostela. Se cadra, eu destacaría dúas cousas, por menos coñecidas: a ferramenta de Conversación Distribuída e a importancia do efecto Larga Cola: “o triunfo das minorías”.

Manuel Bragado, Brétemas, “mestre blogueiro e creador de comunidade”, como o expresou María Yáñez, comenta tamén da súa exposición no seu propio blog. Eu destaco sobre todo unha das ideas que ofreceu: o concepto de “Informar para conversar” e “Informar para compartir”.

Da intervención de Xosé Manuel Lage, deputado do PSdeG e parlamentario galego pioneiro en saltar á bloguesfera, salientaría dúas cousas: unha, a oportunidade que afirmou ver na bitácora para enriquecer e discrepar sobre a liña ás veces demasiado estreita dos discursos oficiais dos partidos. Na mesma liña, paréceme que vai abrir outro bo camiño a imitar no seu prometido redeseño do blog para incluír tamén novas da súa propia actividade parlamentaria e as transcripcións das intervencións na Cámara. Mágoa que non sexa o propio Parlamento quen avance para ofrecerlles estas oportunidades a todos os deputados.

Probablemente o foro deste venres, será unha boa oportunidade para falarmos entre outros, dun suxerente debate xurdido nos últimos tempos sobre o blogomillo:

Nunha peneira rápida dalgunhas das cousas que se dixeron, atopei referencias nestes blogs, probablemente haxa máis:

Na Randeeira, din:
“En canto a Blogalego e Blogaliza, así como Chuza, si funcionan como elementos de cohesión de todo este novo mundo que deixou a teoría centrista para dispersarse e crear non un senón varios novos centros de referencia. Non teño ningún dato obxectivo para defender a miña tese pero estou convencido de que o blogomillo nunca tivo tan boa saúde”.

Martin Pawley, en Días Estranhos
“Todo depende da definición que deamos de “comunidade”: se pensamos nela como nun grupiño no que cada un coñece os teléfonos dos demais, ou se admitimos un significado algo máis aberto, sempre partindo da base de que é imposíbel facer un seguimento das dúas mil bitácoras que hai na nosa lingua (nin falta que fai, por outra parte)”

Manuel Bragado, fai referencia brevemente en Brétemas

Juan Varela, en Periodistas21
“Si el blogomillo ha muerto es señal de crecimiento, apertura, diversidad. ¿Cuándo ha habido más gente escribiendo en gallego habitualmente que ahora? (…) Bienvenido el Big Bang del Blogomillo original. Ahora la blogosfera gallega (escrita en gallego o no, desde Galicia o no) es más grande, más diversa. (…) Blogomillo pequeño. RIP. Benvidos a un gran blogomillo donde sexa máis importante a xente que o “sistema moi estruturado”

Pablo González, en Praza do Rei
“Galicia ten máis forza que calquera outro país neste Estado e o intento de definilo nunha blogosfera non deixa de limitalo. O límite, en Galicia, asfixia a creatividade, que nunca pode perder o caracter nacional por moita diáspora de fame e sangue a que lle obriguen”

Enrique Castro
“a blogosfera galega ( ou blogmillo como titula Vieiros) non só é, unha cousa identitaria, tamén é unha cousa territorialmente enclavada na Galicia ( ou Galiza) ou nas comunidades galegas no exterior”

Desvío dos debates, confusión de prioridades, encirrando gratis, respondéndose con maldade manifesta, finxidores, teatreiros e artificiais, vendidos ás súas propias inercias… Os políticos non ofrecen nos últimos tempos grandes exemplos de comportamento. Onte tiven a oportunidade de coñecer en Compostela a un labrego do Movemento sen Terra brasileiro e dicíame, sobre a decepción con Lula e a clase política en xeral que “podemos poñer a Xesucristo de presidente” que estará preso das mesmas inercias.

Ao fío, e subliñando as decepcións co escenario político, velaí unha recomenda vista no Apocalipse do Porco:

“Suponse que os políticos son unha xente escollida (entre outras cousas) para chegar a acordos e gobernar, non para andar berrando coma se estiveran rifando nun bar”.

Demoraron a súa comparecencia Touriño e Feijoo este mércores en Monte Pío, e cando ás tres horas xa se lles esperaba ver sair cun Estatuto do trinque e encadernado, sorprenderon cun siperonon, e secadraquensabeimosver.

O máis interesante é que ao tempo que poñen prazo deica xaneiro para termos un texto na mesa, deixan caer que xa acordaron que de non chegarse ao acordo comprométense a excluír o asunto da rifa electoral próxima, a municipal.

Será que o Estatuto non ten que ver logo co asunto municipal? Sobre un tema clave que custou poñer na axenda e insistirlle á xente na súa importancia, agora os partidos están dispostos a chimpalo fóra do debate?

Cando por unha parte insisten en que hai vontade de acordo e que en poucas semanas pode estar listo o documento, e pola outra fan plan para ese agoiro de adiamento… Todo cheira a que o acordo necesario e posible en Galiza vai quedar freado polas cancelas, permisos e selos imprescindíbeis que as direccións partidarias deben poñer en Madrid.

Cóntao ben Fernández Mallo sobre Feijoo: “semella disposto a vender o autogoberno do seu país por unha palmadiña de Acebes no palco do Real Madrid”. E dá pistas o de Solbes sobre os problemas de Touriño.

“Pinchazo no, fue un auténtico reventón, como el de Michael Schumacher cuando hace menos de un mes en Brasil forzó su bólido y apuró una frenada pensando que aún tenía una opción para la gloria en el Campeonato del Mundo de Fórmula 1 frente al español Fernando Alonso”.

Leron isto?

Aidiormio. Hai quen non entendeu nada do que é Nunca Máis, nin do que supuxo no seu momento e do que representa aínda na sociedade galega.

E no fondo, o esforzo en desacreditar a Plataforma non fai máis que evidenciar o poder que Nunca Máis aínda ten. Era un día, outro máis, para a dignidade, e a dignidade non é cousa de cantidade. Non había que estar alí. Falamos da Plataforma que maior número e variedade de colectivos sociais e institucións sumou para unha reivindicación en Galiza. Algún lle retirou o apoio?

Nas Uvas na Solaina atopo referencia a un artigo de Miguel Anxo Fernán-Vello. Conta da visita dun tal Ernesto Ladrón de Guevara López de Arbina, entre outros méritos co-fundador do Foro de Ermua, quen en visita para conferenciar na Coruña afirmou que “No pasaría nada si el gallego se muere”. Un exemplo o deste Arbina moi na liña das argumentacións dos Ciutadans.

E malia todos os esforzos por sacar peito do presi e do vice-presi… Velaí unha enquisa urxente a pé de escola que fai Elianiha.

Acabo de lere na bitácora do deputado socialista Xosé Manuel Lage que rematou a moi comentada campaña radiofónica “A vicepresidencia de Anxo Quintana…”. Desde que a escoitei a primeira vez pareceume un (more…)

“No incidente da A9 entre Miño e Guísamo coincidiron tres circunstancias moi concretas: a celebración do Festival Celta de Ortigueira, masiva afluencia ás praias e a celebración da Feira Medieval de Betanzos”. Malia recoñecer esa situación, Fomento non prevé que no futuro e nas mesmas circunstancias se vaia levantar a peaxe para evitar as retencións de horas e as colas de até 10 km.

Así están as cousas nas autoestradas que o país regalou hai tempo.