andaime

Á beira de taberna futboleira (o Barça.cat vaise a París) sorpréndome con noticia dun suceso acontecido en Balaídos hai xa tempo que non teño noticia de que trascendera. Resposta dun xogador do Celta a pé de campo a un xornalista da Radio Galega: “Háblame en castellano, cabrón”.

O xornalista era Pedro Pablo Alonso, que sabe de fútbol, de latín e de diplomacias, e que no canto de quitarlle o micrófono dos fuciños tivo a deferencia de repetirlle a pregunta ao monolingüe futbolista en castelán.

O partido era o Celta-Athletic de Bilbao e o futbolista era o valenciano José Enrique.

Miro no foro do Celta, onde parece que ou non se sabe do asunto ou non merece comentario. De momento o que si é tema é o seu baixo rendemento no Celta.

Falaron do conto en Delcelta e comentárono nos foros de DeporteRei.

No blogue de obrigada visita para fuboleiros, a bitácora non oficial de Galicia en Goles: Reboreda.blogspot.com, contan de moito máis que fútbole, coma hai pouco dando conta do 50 aniversario do Clube Ciclista Padronés, terra de vizosa canteira ciclista. Na mesma semana que sabemos que a ilusión ciclista colle forma no primeiro equipo profesional galego!

Unha recomenda: OurenseBlog, con interesante reportaxe fotográfica e sección “Cabezadas e Baltaralladas”

(Dun relato de Isaac Asimov)

-Pero se teñen enerxía termonuclear, onde realizan as probas e as explosións?
-No seu propio planeta, señor.
Aron ergueuse nos seus seis metros de estatura e tronou:
-No seu propio planeta??
-Si, señor.
-Con xesto pausado, Naron sacou a pruma e riscou a última anotación no libro pequeno. Era un feito sen precedentes; pero é que Naron era moi sabio e capaz de ver o inevitábel coma ninguén na galaxia.
-Burros estúpidos!

Vén a conto este anaco dun relato de Asimov polo recente aniversario da catástrofe de Chornóbil, o día aquel de hai vinte anos onde o mundo sentiu a nube radiativa ameazando as cabeciñas.

Ao fío, comento o caso de Amchitka, en Alaska, onde a indiferencia, ocultamento e desmentidos seguen sendo a práctica do goberno estadounidense fronte ás consecuencias sufridas polo lugar que acolleu as maiores explosións nucleares provocadas polo exército dos EUA hai corenta anos e que causou ducias de pouco coñecidas e documentadas mortes por cancros froito daqueles experimentos. Eran tempos de guerra fría, e ademais de buscar zonas afastadas dos núcleos máis grandes de poboación, os estadounidenses tamén querían sacar peito diante dos veciños rusos, a un chimpo da costa de Alaska.

Sobre a operación Cannikin, na illa Amchitka, conta Shora no seu blogue onde ademais pode verse un espectacular e desacougante vídeo.

Por aquí pode lerse tamén o conto anterior completo.