andaime

Que me desculpen o federiquismo. Debe ser que algo me remoe logo de ler “A condición postmoderna”, de Jean-François Lyotard. O caso é que me estiveron contando que un dos pioneiros na difusión deste autor polas españas foi un tal Federico jiménez Losantos. Eran outros tempos, claro, eran os anos 70 e o tal Fede andaba cambaleando intelectualmente entre o marxismo e o anarquismo e colaborando en revistas coma El Viejo Topo (que nestes dousmiles ten coma colaborador destacado a Jorge Verstrynge (reviravoltas da vida, o ex delfín de Fraga xa ergueu o puño para cantar a Internacional nalgún acto do PC).

Agoiráballe hai pouco a don Fe-derico unha próxima volta ao pontificado televisivo (na memoria está aquela orixinal sección do “cara a cara” que Tele 5 improvisara con Losantos-Carnicero a cada lado da mesa). Xustamente, a recente ampliación de capital da empresa está especialmente pensada para o lanzamento do proxecto audiovisual de Libertad Digital, que coa inestimábel beizón das licenzas que tan xenerosamente lle veñen concedendo algúns gobernos autonómicos semella ir por bo camiño.

Por certo, un ollo ás contas da empresa dá boa idea do ben que evolúe economicamente e en tempo récord o diario convertido en referente da dereita española. Un repaso rápido da portada amosa que contan con bos amigos, ou cando menos, cos amigos que teñen os petos máis cheos: son habituais os pegotes publicitarios dalgunhas das empresas máis fortes do Estado, mesmo dalgunhas que se deixan ver máis escasamente noutros diarios de referencia.

Coa inxección económica dos máis poderosos non é de estranar o despregue de medios e seccións e o espectacular crecemento do portal en tan pouco tempo. Mesmo para adicarlle tan detallados esforzos investigadores ao bautizado showroom de De la Vega.